ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਰਕਂ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਮ੍॥ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨੋ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੮.
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਚੋਪਪਾਦਿਤਃ ੨੮.
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਾਰਦੋਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਆਖ ਦੇ।
ਮੂਢਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇऽਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਨ੍ਦਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਹੈਵ ਹਿ ੨੮.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਨਾਰਦੋ ਯਯੌ ਸੁਰਾਞ੍ਛਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਂਸ਼੍ਚ ੨੮.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ', ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰੇ ਮੂਢ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ ੨੮.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬੋਲ ਪਏ।
ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਾਨੀਧ੍ਵਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮਾਰਂ ਜਯਿਨਂ ਸੁਰਾਃ ੨੮.
ਹੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਕੁਮਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕੁਮਾਰਂ ਗਜਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍ ੨੮.
ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਜਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਯ ਕੁਮਾਰੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹਤ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਥਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਹਾਥੀ ਮਹੇਂਦਰ ਨੂਂ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ ਸ਼ਾਂਕਰਿਃ ਸਰ੍ਵਗਣੈਰੁਪੇਤਃ ੨੮.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਵਿਸ਼ਾਲ ਵਿਮਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਚੇ ਤਸਂ ਛਤ੍ਰ ਮਹਾਮਣਿਪ੍ਰਭਂ ਰਤ੍ਨੈਰੁਪੇਤਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ ੨੮.
ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸਂਮੀਲਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਵ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੂ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਯਮੇऽਪਿ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾਗਤਿਃ ਈਸ਼ੋऽਪਿ ਪ੍ਰਮਥੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਵ੍ਯਾਧਿਭਿਃ ਸਹ॥ ੨੮.
ਯਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਮਥ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਨੈਰਿਤਿ ਆਪਣੇ ਭੂਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇऽष੍ਟੌ ਲੋਕਪਾ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਤਾਰਕਂ ਹਂਤੁਮੇਵ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਠੇ ਲੋਕੇ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਹਿ ਅਵਤੇਰੁਸ਼੍ਚ ਭੂਤਲਮ੍ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ।
ਪਾਤਾਲਾਚ੍ਚ ਸਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਾਰਕਸ੍ਯੋਪਜੀਵਿਨਃ ੨੮.
ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਵੀ, ਜੋ ਤਾਰਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਰਕੋ ਹਿ ਸਮਾਯਾਤੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਵਿਰਾਜਿਤਃ ੨੮.
ਤਾਰਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵਿਜ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੨੮.
ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਅਂਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।