ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਂ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਜਾਤੋ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੮.
ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਜਨਮਿਆ।
ਗੁਹੇਨੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾ ऋषਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਹਾ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਖਿਆ।
ਤਥਾ ਮਾਤृਗਣਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਦਿਵਿ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਲਕ ਨੇ ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਕੁਮਾਰਃ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮਜਃ ੨੮.
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਕੁਮਾਰ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰੇਣੋਕ੍ਤਃ ਕੁਮਾਰੋ ਹਿ ਤਾਰਕੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ੨੮.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਾਰਕ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਿਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਭਾਗ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਪਦਪਰਿਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਮਾ ਭੈषੀਤ੍ਯਭਯਂ ਦਦੌ॥ ੨੮.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ ਹਾਂ, ਪੁੱਛਦਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਲ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਡਰ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਾਵਤ੍ਕਥਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਂਕਰੇਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਨਃ ੨੮.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਆਜਗਾਮ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯੋ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਭਿਰਾਵृਤਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆ ਗਿਆ।
ਰਣਕਰ੍ਕਸ਼ਤੂਰ੍ਯਾਣਿ ਡਿਂਡਿਮਾਨ੍ਯਦ੍ਭੁਤਾਨਿ ਚ ੨੮.
ਜੰਗ ਦੇ ਸਖ਼ਤ ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ḍਿṇḍਿਮਾ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਦ੍ਯਭੇਦਾ ਆਵਾਦ੍ਯਂਤ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੈਤ੍ਯਸਮਾਗਮੇ ੨੮.
ਉਸ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਰਕਂ ਦੇਵਕਣ੍ਟਕਮ੍॥ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਕृਤੋ ਯਤ੍ਨੋ ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੮.
ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਵਾਰ੍ਥਂ ਚੋਪਪਾਦਿਤਃ ੨੮.
ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨਾਰਦੋਕ੍ਤਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਥ ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षੇ ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਥਾਤਥਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਆਖ ਦੇ।
ਮੂਢਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਤੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਭਾਵੇऽਮਰਾਵਤ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਮਨ੍ਦਲੋਕਪਾਲੈਃ ਸਹੈਵ ਹਿ ੨੮.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੂਰਖ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਨਾਰਦੋ ਯਯੌ ਸੁਰਾਞ੍ਛਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਂਸ਼੍ਚ ੨੮.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ', ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਦੇਵਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ੨੮.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰੇ ਮੂਢ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੋਕਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤਃ ੨੮.
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੋਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੨੮.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਬੋਲ ਪਏ।
ਜਾਨਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਜਾਨੀਧ੍ਵਮਮਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਮਾਰਂ ਜਯਿਨਂ ਸੁਰਾਃ ੨੮.
ਹੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਕੁਮਾਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੨੮.
ਨਾਰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕੁਮਾਰਂ ਗਜਮਾਰੋਪ੍ਯ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਗ੍ਰਗੋऽਭਵਤ੍ ੨੮.
ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਭੇਰੀਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੂੜੀਆਂ ਤੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਗਜਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਯ ਕੁਮਾਰੋ ਯਾਨਮਾਰੁਹਤ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਚਿਤ੍ਰਂ ਸੁਮਹਤ੍ਤਥਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍॥ ੨੮.
ਹਾਥੀ ਮਹੇਂਦਰ ਨੂਂ ਦੇ ਕੇ, ਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚਾੜ੍ਹ ਗਿਆ।