ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਰੇਤਸਾਨੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ੨੭.
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਬੀਜ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਾਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਕृਤੋਦ੍ਵਹਾਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ॥ ੨੭.
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਯਮਾਗਤਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੋ ਹਿ ਯਥਾ ਪੁਂਸਾਂ ਕृਤੋ ਹਿ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਃ ੨੭.
ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵੈ ਬਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹੈ,
ਤਥਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰੇਸ਼ਃ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣੀ,
ਸ੍ਤੂਯਤਾਂ ਵੈ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍॥ ੨੭.
ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲੇ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਥੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ੴਨਮੋ ਭਰ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਮੀਢੁषੇ ੨੭.
ਓਮ, ਭਰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਨੀਲਕੰਠ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਵਰਾਯ ਤ੍ਰਿਮਾਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਵੇਦਾਯ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ੨੭.
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹਿ ਮਹਾਦੇਵ ਰੇਤਸੋ ਜਗਤਃ ਪਤੇ॥ ੨੭.
ਮਹਾਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੀਜ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤੁ ਸ੍ਤੁਤੋ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਦ੍ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵੱਛਾ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਜਗਦੇਕਬਂਧੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਦੇਵਵਰੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਃ ੨੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਮਿੱਤਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਮੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਮਨਂ ਵੈ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਯੈਵ ਭੋਃਸੁਰਾਃ ਵੇਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਦ੍ਰੇਤਃ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਚ॥ ੨੭.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਬੀਜ ਨਿਕਾਲੋ।
ਐਕਪਦ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਰੇਤੋ ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ੨੭.
ਉਹ ਬੀਜ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਸੁਖਿਨੋ ਜਾਤਾ ਇਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ ੨੭.
ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾਪਿ ਚੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਆਖੀ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਯੇਨਾਹਂ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸੁਖੀ ੨੭.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂ।
ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਮਿਹ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਮ੍ ੨੭.
ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦੇਵਂ ਭਵਤ੍ਤੇਜੋ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ ਸ ਜਾਤਵੇਦਾਃ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੭.
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਜਾਤਵੇਦ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮਨ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਨਪਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ੨੭.
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਸਵੇਰ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਈਆਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੀਤਕਰ੍षਿਤਾਃ ੨੭.
ਉਥੇ ਜਲਦੀ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਾਸ੍ਤੇਪੁਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਵਿਵਿਸ਼ੂ ਰੋਮਕੂਪੇषੁ ਤਾਸਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਤ੍ਵਰਮ੍॥ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਪੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਲਿਆ।
ਨੀਰੇਤੋਗ੍ਨਿਸ੍ਤਦਾ ਜਾਤੋ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ॥ ੨੭.
ਉਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਬੀਜ ਜਨਮਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾ ऋषਿਭਾਰ੍ਯਾ ਹਿ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੭.
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੇਣ ਦੁਃਖਿਤਾਃ ੨੭.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਕਪਦ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਰੇਤਸ੍ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੭.
ਇਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੀਜ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲਿਆ।