ਮੇਨਯਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਗਤਸ੍ਤਤਃ ੨੭.
ਮੈਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਹਿਮਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕੈਃ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਪਰਪੌਤਰੇ ਚਲੇ ਗਏ,
ਅਥੋ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹੇਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ੨੭.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸੁਰਤੇਨੈਵ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਹਿ ਸਮਾਗਮੇ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਅਨਿष੍ਟਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਯੋਪਮਮੇਵ ਚ ੨੭.
ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ੨੭.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੇ ਅਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਦਾਯਕਃ ੨੭.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਿਵਮਾਂਦਿਰਮ੍ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਸਦृਸ਼ਚ੍ਛਵਿਃ ੨੭.
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਸਂਵੀਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂ ਕृਤਮ੍ ੨੭.
ਉਹ ਮੰਦਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣਿਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇ ਹ੍ਯਮ੍ਬ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹ੍ਯਵਰੋਧਤਃ ੨੭.
ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਦੇ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਦ੍ਦਾਤੁਂ ਚ ਸਾਰੇਭੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨੭.
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿੱਖ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭਿੱਖ ਲੈ ਲਈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭੈਰਵੋ ਹ੍ਯऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਾਚਾ ਅਗ੍ਨਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸੇ॥ ੨੭.
ਰੁਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈ, ਬੋਲ ਕੇ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਣੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਨ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾ ੨੭.
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਮਮਾਸ਼ੁ ਵੈ ੨੭.
ਹੇ ਭਿਖਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੀ ਰੇਤ ਈਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਖਾ ਲਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯਾਕਥਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਰੇਤੋਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਕਮ੍ ੨੭.
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਬੀਜ ਦੇ ਖਾਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਯਥਾ ਹਵਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਹੈ।
ਸਗਰ੍ਭਾਹ੍ਯਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਂਤਯਾ ਚਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ੨੭.
ਸਾਰੇ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ ੨੭.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਹੋ।
ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਰੇਤਸਾਨੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ੨੭.
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਬੀਜ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਯਾਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਕृਤੋਦ੍ਵਹਾਃ ਸੁਖਿਨਃ ਸ੍ਯਾਮ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ॥ ੨੭.
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਤਾਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਰਹੀਏ।
ਏਵਂ ਵਿष੍ਟਭ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਯਮਾਗਤਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੋ ਹਿ ਯਥਾ ਪੁਂਸਾਂ ਕृਤੋ ਹਿ ਸੁਪਰਿष੍ਕृਤਃ ੨੭.
ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਉਦੇਸ਼ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਚ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਵੈ ਬਲਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ ਕਿ ਤਾਕਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਹੈ,
ਤਥਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰੇਸ਼ਃ ਪਰਿਦੇਵਨਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੋਹ ਸੁਣੀ,
ਸ੍ਤੂਯਤਾਂ ਵੈ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍॥ ੨੭.
ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਮਾਮਲੇ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਥੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ੴਨਮੋ ਭਰ੍ਗਾਯ ਦੇਵਾਯ ਨੀਲਕਂਠਾਯ ਮੀਢੁषੇ ੨੭.
ਓਮ, ਭਰਗਾ ਦੇਵਤਾ, ਨੀਲਕੰਠ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤ੍ਰਿਸ੍ਵਰਾਯ ਤ੍ਰਿਮਾਤ੍ਰਾਯ ਤ੍ਰਿਵੇਦਾਯ ਤ੍ਰਿਮੂਰ੍ਤ੍ਤਯੇ ੨੭.
ਤਿੰਨ ਸੁਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਮਾਤਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।