ਬਲਿਨੋ ਰੂਪਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੇਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ੨੭.
ਮੇਰੂ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਂਦਿਨਾ ਹ੍ਯੁਪਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਮੇਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੈਰ੍ਬਂਧੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍॥ ੨੭.
ਉਹ ਮੇਰੂ ਆਦਿਕ ਪਹਾੜ ਨੰਦੀ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਕਾਲਯਸ੍ਥੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ ਰੇਜੇ ਹਿ ਮਹਾ ਯਸ਼ਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਹਿ ਮਹਾਸ਼ੈਲਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ॥ ੨੭.
ਹਿਮਾਵਾਨ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿ ਕੇ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨੇਨ ਮਹਤਾ ਤੁष੍ਟੋ ਯਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ ੨੭.
ਕੁੜੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਨਾਮ ਯੇषਾਂ ਚ ਜਿਹ੍ਵਾਗ੍ਰੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਸਦਾ ਤੇ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਰੂਪੇਣ ਰੁਦ੍ਰਾ ਏਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ॥ ੨੭.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਨੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪਤ੍ਰੇਣਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ ੨੭.
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਭੇਟ ਜਾਂ ਇਕ ਪੱਤਾ ਵੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਰੇਣ ਪੁष੍ਪੇਣ ਤਥਾ ਜਲੇਨ ਪ੍ਰੀਤੋ ਭਵਤ੍ਯੇष ਸਦਾਸ਼ਿਵੋ ਹਿ ੨੭.
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਇਕ ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋ ਮਹਾਞ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਜਃ ਪਰੇਸ਼ਃ ਪਰਾਪਰਾਣਾਂ ਪਰਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ੨੭.
ਉਹੀ ਇਕ ਸਰਬੋਤਮ ਜੋਤਿ, ਨਿਰਮਲ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ।
ਨਿਰਂਜਨੋ ਨਿਤ੍ਯਰੂਪੋ ਨਿਰੋਧੋ ਨਿਤ੍ਯਾਨਨ੍ਦੋ ਨਿਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਃ ਸਦੇਵ ਸ੍ਤੁਤੋ ਧ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਿਤਸ਼੍ਚਿਂਤਿਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸੌ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਦਸ਼੍ਚ॥ ੨੭.
ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ, ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਸੰਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਮੁਕਤ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ, ਧਿਆਨ ਜੋਗ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਤੇ ਸੋਚਣ ਜੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਰਿष੍ਠੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ।
ਮੇਨਯਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਗਤਸ੍ਤਤਃ ੨੭.
ਮੈਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਹਿਮਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕੈਃ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਤੇ ਪਰਪੌਤਰੇ ਚਲੇ ਗਏ,
ਅਥੋ ਗਿਰਿਜਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹੇਸ਼ੋ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨੇ ੨੭.
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ।
ਸੁਰਤੇਨੈਵ ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਹਿ ਸਮਾਗਮੇ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਅਨਿष੍ਟਂ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਲਯੋਪਮਮੇਵ ਚ ੨੭.
ਉਥੇ ਕੋਈ ਅਚਾਨਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਸਮਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ੨੭.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੇ ਅਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਸ੍ਮਾਰ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਦਾਯਕਃ ੨੭.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪ੍ਰੇषਿਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਰੁਚਿਰਂ ਸ਼ਿਵਮਾਂਦਿਰਮ੍ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਸਦृਸ਼ਚ੍ਛਵਿਃ ੨੭.
ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਨੇਕਰਤ੍ਨਸਂਵੀਤਂ ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਲਂ ਕृਤਮ੍ ੨੭.
ਉਹ ਮੰਦਰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਣਿਪਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇ ਹ੍ਯਮ੍ਬ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇਹ੍ਯਵਰੋਧਤਃ ੨੭.
ਮਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਦੇ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਦ੍ਦਾਤੁਂ ਚ ਸਾਰੇਭੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਤਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨੭.
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਭਿੱਖ ਦੇਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਭਿੱਖ ਲੈ ਲਈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਭੈਰਵੋ ਹ੍ਯऽਭਵਤ੍ਤਦਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਵਾਚਾ ਅਗ੍ਨਯੇ ਜਾਤਵੇਦਸੇ॥ ੨੭.
ਰੁਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭੈਰਵ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹੈ, ਬੋਲ ਕੇ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਣੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇਨ ਚਾਗ੍ਨਿਨਾ ੨੭.
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੋ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼ੋ ਮਮਾਸ਼ੁ ਵੈ ੨੭.
ਹੇ ਭਿਖਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੀ ਰੇਤ ਈਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਵਾਟ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬੀਜ ਖਾ ਲਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯਾਕਥਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਰੇਤੋਭਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਕਮ੍ ੨੭.
ਉਹ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਬੀਜ ਦੇ ਖਾਣ ਦੀ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਯਥਾ ਹਵਿਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਹੈ।
ਸਗਰ੍ਭਾਹ੍ਯਭਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਚਿਂਤਯਾ ਚਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ੨੭.
ਸਾਰੇ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੇਵ ਚ ੨੭.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੀ ਹੋ।