ਨ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ਨਾਰਦੇਨ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ॥ ੨੬.
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਰਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਾਰਦੇਨ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਵਚਨੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ੨੬.
ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਾਂਤਿਪਾਠਪਰਾ ਬਭੁਃ ੨੬.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪੰਡਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਨੀਰਾਜਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਭਿਰੁਤ੍ਤਮਃ ੨੬.
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨੋਰਮਾਃ ਸ਼ੁਭਾ ਨੀਰਾਜਯਾਮਾਸੁਰਥੈਵ ਯੋषਿਤਃ ੨੬.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਦੌ ਤੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਮਨਾਃ ੨੬.
ਉਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ।
ਬਭੌ ਤਦਾਨੀਂ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘੈਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋऽਸੌ ਸਕਲਤ੍ਰਕੋ ਵਿਭੁਃ ੨੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੬.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਗਏ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤਦਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਨ੍ਗਿਰੀਸ਼ਃ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੬.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯਾਭ੍ਯਵ ਜਹ੍ਰੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ੨੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਿਆ।
ਪਂਕ੍ਤੀਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਰ੍ਲਿਂਗਿਨਾ ਸ਼੍ਰृਂਗਿਣਾ ਸਹ ੨੬.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਈਨ ਲਗਾ ਕੇ ਲਿੰਗਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਤੋषਯਨ੍ਨਾਰਦਾਦ੍ਯਾ ਅਨੇਕਾਲੀਕਸਂਯੁਤਾਃ ੨੬.
ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਗਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵੈਤਾਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਬੁਭੁਜੁਃ ਕृਤਭਾਜਨਾਃ ੨੬.
ਵੇਤਾਲ ਅਤੇ ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯੋऽਥ ਚਤੁਃ षष੍ਟਿਰ੍ਯੋਗਿਨੋ ਹਿ ਤਥਾ ਪਰੇ ੨੬.
ਫਿਰ ਚੌਂਸਠ ਜੋਗਣੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋਗੀ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਵਂ ਤੁ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾਨਯੇ ਵਿਬੁਧਾਦਯਃ ੨੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਲੈ ਗਏ।
ਯੋਗਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਥਿਤਾਸ੍ਤਾਸਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਵਃ ੨੬.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਜੋਗਣੀਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੁਂਜਂਤਿ ਚਾਸ੍ਥਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਤਥਾਂਤ੍ਰਾਣਿ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ੨੬.
ਭੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਆਂਤਾਂ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਥਾ ਕੇਚਿਨ੍ਨृਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਰੋਰੂਯ੍ਯਮਾਣਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾਸ਼੍ਚੈਵ ਚਾਨ੍ਯੇ ੨੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥੋ ਭੈਰਵੋ ਹਿ ਨਨਰ੍ਤ ਚ ੨੬.
ਜੋਗਣੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਭੈਰਵ ਵੀ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਤੇषਾਮੁਦ੍ਧਵਂ ਹਿ ਨਿਰਿਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨਃ ੨੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਏਤਾਨ੍ਗਣਾਨ੍ਵਾਰਯ ਭੋ ਅਤ੍ਰ ਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ੨੬.
ਇਹਨਾਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੋਕ ਲਓ, ਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਮਸਤ ਹੋਏ ਪਏ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕੋ।
ਪਾਂਡਿਤ੍ਯੇਨ ਮਹਾਦੇਵ ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਨ੍ਨਿਵਾਰਯ ੨੬.
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਓ।
ਵਾਰਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਬਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੬.
ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ।
ਆਜ੍ਞਾਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਧੀਮਤਾ ੨੬.
ਸਿਆਣੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਲਾਪਰਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਾ ਯੋਗਿਨੀਮਧ੍ਯੇ ਭੂਤਪ੍ਰਮਥਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ੨੬.
ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੂਤ, ਪ੍ਰਮਥ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਭੂਤਵੇਤਾਲਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਭੈਰਵਾਃ ੨੬.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਭੂਤ, ਵੇਤਾਲ, ਖੇਤ੍ਰਪਾਲ ਤੇ ਭੈਰਵ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਮੁਦ੍ਵਹਨਂ ਤਦਾ ੨੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਕੰਮ ਵੱਡੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦਿਵਸਾ ਜਾਤਾਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੇਨ ਚੇਤਸਾ ੨੬.
ਚਾਰ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਲੰਘ ਗਏ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਾਰਾਭਰਣੈ ਰਤ੍ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਤਃ ੨੬.
ਫਿਰ ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਆਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ,
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸਮੇਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਲਂਕਰਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ ੨੬.
ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।