ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਰੋਧਸਾ ਚੈਵ ਗਰ੍ਗੇਣ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨੫.
ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਯੋਗੋ ਭਣ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯ ਆਗਤੇ ੨੫.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸਮ ਦੱਸੋ।
ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸੁਮੁਖੇਨ ਵਿਮੁਖਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ॥ ੨੫.
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਪਣਾ ਗੋਤ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਲ ਦੱਸੋ; ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਃ ਸੁਰਵਰੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਗਣੈਸ੍ਤਥੈਵ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ—
ਵੀਣਾਂ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਥ ਨਾਰਦਃ ੨੫.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨੈਵ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੨੫.
ਹਿਮਾਚਲ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਨਾਦ ਏਵ ਪਰਂ ਗਿਰੇ ੨੫.
ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਦ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਦਮਯਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਦ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਨਾਮ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤ ੨੫.
ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੂਢਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਕਿਂਚਨ ੨੫.
ਤੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਯੇਯੇ ਆਗਮਿਕਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰੇ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੫.
ਜੋ ਆਗਮ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਗੋਤ੍ਰੋऽਯਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਮਾਤਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੫.
ਉਹ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਜਵਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ੨੫.
ਹਰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਫਿਰ ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ੨੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਮਹਤਾ ਹ੍ਯਗਾਧੇਨ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੨੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਥਾਹ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨਯਾਰਾਧਿਤਂ ਨੂਨਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਹਿਮਾਲਯ ੨੫.
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੫.
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ,
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤੁ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ੨੫.
ਜਦੋਂ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ,
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਜਗਦਿਦਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਮੇਵ ਜਾਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮਿਦਂ ਨਿਜਬੋਧਰੂਪਮ੍ ੨੫.
ਜਿਸਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਅਥ ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਮੇਰ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਜਾਤਸਂਭ੍ਰਮਾਃ ੨੬.
ਫਿਰ ਮੈਰੂ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚਾਦ੍ਯ ਸ਼ੈਲ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਮ੍ਭੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਤਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਲਬ੍ਧਃ ੨੬.
ਅੱਜ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਾ ਲਵੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ; ਸ਼ੰਭੂ, ਤੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਅੱਜ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਸੁਹृਦਾਂ ਵੈ ਹਿਮਾਲਯਃ ਇਮਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤੁਭ੍ਯਮਹਂ ਦਦਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ॥ ੨੬.
ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਇਹ ਕੁੜੀ ਤੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ।'
ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ ਕਨ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਾ ਮਹੇਸ਼ਾਯ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੨੬.
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਆਤਮਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਕੁੜੀ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਚ ਬਹਿਰਾਨੀਤੌ ਦਂਪਤੀਵ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣੌ ੨੬.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੌਂਅ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਮੰਡਪ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ।
ਆਚਾਰ੍ਯੇਣਾਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨੬.
ਉਥੇ ਹੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਚਾਰਯ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸਨਗਤੋ ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ੨੬.
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨਵੇਦਿਨਃ ੨੬.
ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮੇਵ ਨ ਚਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵਮੇਵ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੬.
ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼ਿਵਸਨ੍ਨਿਧੌ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਕੇਵਲਂ ਵੇਦਬੁਦ੍ਧਯਃ॥ ੨੬.
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸਨ, ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ।