ਵਿਲੋਕਯਂਤੀ ਸ਼ਂਭੁਂ ਤਂ ਯਦਰ੍ਥੇ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ੨੫.
ਜਿਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਉਹ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜਗਜ੍ਜੀਵਨਜੀਵਨਃ ੨੫.
ਉਸ ਤਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ।
ਤਥਾ ਗਂਗਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਯੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਨਕਾਦਿਭਿਃ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਾ ਤਨ੍ਵੀ ਪੂਜਿਤਾਰ੍ਘ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਤਾਦਿਭਿਃ॥ ੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ, ਚਾਵਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਂਵੀਤੌ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਂਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯਾ ਤਦਾ ਤੌ ਚ ਦਂਪਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ॥ ੨੫.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਜੋੜਾ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਲੋਂ ਵੇਖੇ ਗਏ।
ਅਨਸੂਯਾ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ੨੫.
ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਰਵਤੀ ਵਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਯੋषਿਤਸ਼੍ਚ ਨੀਰਾਜਯਾਮਾਸੁਰਹੋ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨੀਰਾਜਨ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਗਾਚਾਰ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਤੇ—
ਹੈਮਂ ਕਲਸ਼ਮਾਦਾਯ ਮੇਨਾ ਚਾਰ੍ਦ੍ਧਾਂ ਗਾਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ੨੫.
ਮੇਨਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਊ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਰਸਮ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥੋ ਵਰਪ੍ਰਦਃ ੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ—
ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪੁਰੋਧਸਾ ਚੈਵ ਗਰ੍ਗੇਣ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨੫.
ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਯੋਗੋ ਭਣ੍ਯਤਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਯ ਆਗਤੇ ੨੫.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਸਮ ਦੱਸੋ।
ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਤਾਤ ਗੋਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ਸੁਮੁਖੇਨ ਵਿਮੁਖਃ ਸਦ੍ਯੋ ਹ੍ਯਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਸ਼ੋਚ੍ਯਤਾਂ ਗਤਃ॥ ੨੫.
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਆਪਣਾ ਗੋਤ ਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਲ ਦੱਸੋ; ਹੁਣ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵਿਧਃ ਸੁਰਵਰੈਰ੍ऋषਿਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਗਂਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਮੁਨਿਸਿਦ੍ਧਗਣੈਸ੍ਤਥੈਵ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ—
ਵੀਣਾਂ ਪ੍ਰਕਟਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋऽਥ ਨਾਰਦਃ ੨੫.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨੈਵ ਨਾਰਦੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੨੫.
ਹਿਮਾਚਲ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਨਾਦ ਏਵ ਪਰਂ ਗਿਰੇ ੨੫.
ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਦ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਦਮਯਃ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਨਾਦਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯਤੇ ੨੫.
ਇਸ ਲਈ, ਸ਼ੰਭੂ ਨਾਦ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਦ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਂ ਕੁਲਂ ਨਾਮ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਿ ਪਰ੍ਵਤ ੨੫.
ਉਸਦਾ ਵੰਸ਼, ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਪਹਾੜ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੂਢਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਕਿਂਚਨ ੨੫.
ਤੂੰ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।
ਯੇਯੇ ਆਗਮਿਕਾਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰੇ ਨष੍ਟਾਸ੍ਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੫.
ਜੋ ਆਗਮ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਗੋਤ੍ਰੋऽਯਂ ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਮਾਤਾ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੫.
ਉਹ ਬਿਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਜਵਾਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਹਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ੨੫.
ਹਰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਫਿਰ ਲੰਬੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਤਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਮਸ੍ਤਕਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ੨੫.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤੇਨ ਲਿਂਗੇਨ ਮਹਤਾ ਹ੍ਯਗਾਧੇਨ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ੨੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਥਾਹ ਲਿੰਗ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਅਨਯਾਰਾਧਿਤਂ ਨੂਨਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਹਿਮਾਲਯ ੨੫.
ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਹਿਮਾਲਾ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਨੇ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯਾਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਚੇਂਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੫.
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਨੇ,
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਤੁ ਗਾਂਭੀਰ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ੨੫.
ਜਦੋਂ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ,
ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਜਗਦਿਦਂ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਮੇਵ ਜਾਤਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮਿਦਂ ਨਿਜਬੋਧਰੂਪਮ੍ ੨੫.
ਜਿਸਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜਗਤ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।