ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਪਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮੇਨਾऽਜਾਨਾਦ੍ਧਰਂ ਤਦਾ ੨੫.
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲੀ ਮੇਨਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਯਦ੍ਵੈ ਪੁਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੫.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਣਵਿਆਖਿਆਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀਭਿਰਾਵृਤਾ ੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ,
ਕਂਚੁਕੀ ਪਰਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ੨੫.
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚ ਤਦਾ ਹਾਰਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾ ਸੁਭਗਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੫.
ਉਥੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਔਰਤ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਗੋ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨੈਵ ਵੇਲਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮੇਵ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ॥ ੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਰਗ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਆਣੇ ਜਲਦੀ ਕਰਣ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੨੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਰਗ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮਹਾਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਂਗਲਪਾਣਯਃ ੨੫.
ਸਭ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ,
ਉਪਾਯਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਜਗृਹੁਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲੋਚਨਾਃ ੨੫.
ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਕਲਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੫.
ਉਹ ਸਭ ਜਿਥੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਸੇਵਕਾਃ ੨੫.
ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥੋਦ੍ਯਤੋ ਯੋਗਿਨਾਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਗਣਾ ਗਣਾਨਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਿਰੇਕਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ ੨੫.
ਫਿਰ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਗਣਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਅਦੁੱਤੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਯੋਗਿਨੀ ਚਕ੍ਰਮਤਿਪ੍ਰਚਂਡਂ ਟਂਕਾਰਭੇਰੀਰਵਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ੨੫.
ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਗੇੜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰਾਂ ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਂਠੇ ਕਰ੍ਕੋਟਕਂ ਨਾਗਂ ਹਾਰਭੂਤਂ ਚ ਕਾਰ ਸਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਰਕੋਟਕ ਨਾਗ ਨੂੰ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣਾਵਤਂਸਾਨ੍ਸਾ ਦਧ੍ਰੇ ਪਾਣਿਪਾਦਮਯਾਂਸ੍ਤਥਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਸਂਯੁਤਾ ੨੫.
ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰੇਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕਪਟੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵੇਨਾਜ੍ਞਾਪਿਤਾਸ੍ਤਦਾ॥ ੨੫.
ਉਹ ਭੂਤਾਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਛਲਵੇਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਭੈਰਵੀ ਚ ਮਾਯਾ ਚੈਵ ਭਯਾਵਹਾ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ, ਭੈਰਵੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੨੫.
ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵੀ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਸਨ।
ਏਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਲੋਕ੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ ਅਨਸੂਯਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ ਹ੍ਯਰੁਂਧਤੀਮ੍॥ ੨੫.
ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਜਨਾਰਦਨ, ਅਨਸੂਯਾ ਅਤੇ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ—
ਚਣ੍ਡੀਂ ਕੁਰੁ ਸਮੀਪਸ੍ਥਾਂ ਲੋਕਪਾਲਨਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ॥ ੨੫.
—ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ।'
ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਜਗਦੀਸ਼੍ਵਰਃ ੨੫.
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—
ਅਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਚਂਡੀਂ ਯਾਵਦੁਦ੍ਵਹਨਂ ਭਵੇਤ੍ ੨੫.
—ਕਿਹਾ, 'ਚੰਡੀ ਇੱਥੇ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾਣਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।'
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼ਂਭੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ ੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਮ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ—
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਥਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿष੍ਣੁਮੂਚੁਃ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾਃ ੨੫.
ਫਿਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਮਥ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਵਾਰਿਤਾਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਮਾਭ੍ਯੁਦਯੇ ਪਰੇ ੨੫.
'ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵੇਲੇ ਰੋਕਿਆ ਕਿਉਂ?'
ਚਣ੍ਡੀਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਮਥਾਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਵਿਧਾਨ੍ ੨੫.
'ਚੰਡੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ—'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਚਂਡੀਮੁਖ੍ਯਾ ਗਣਾਸ੍ਤਦਾ ੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ, ਚੰਡੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਮੁੱਖ ਗਣ, ਉਸ ਵੇਲੇ—