ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸੇਵਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰੇ ੨੪.
ਕੁਝ ਜੋ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ,
ਕृਤਾਨਿ ਚ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਭਵਨਾਨਿ ਮਹਾਂਤਿਵੈ ੨੪.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ ਬਣਾਏ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵਗਣੈਃ ਸਮੇਤਾ ਨਿਵਾਸਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਣਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਆਪ ਵਸਾਏ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਤ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਣਾ ੨੫.
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਹਿਮਾਵਤ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ੨੫.
ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਹਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਥੈਵ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਵਪਰਂ ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਵਣ੍ਡੀਗृਹਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਚ ਤਥੈਵ ਕृਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍॥ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਜਾ ਘਰ ਆਪ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਬਰਾਬਰ ਹੀ, ਉਹ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਸੁਹਣਾ ਮਹਲ ਵੀ ਆਪ ਬਣਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਪਰਮਂ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਦੇਵਵਰੈਃ ਸੁਪੂਜਿਤਮ੍ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪਰਯਾ ਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਸ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤੇਨ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਣਾ ਵੈ॥ ੨੫.
ਉਥੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਮੇਨਾ ਸਮਾਯਾਤਾ ਸਖੀਗਣੈਃ ੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮੇਨਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਈ।
ਤਦਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਦਿਰ੍ਘੋਪੈਰ੍ਨਾਦਿਤਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੨੫.
ਤਦ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੰਮੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਪਰਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਮੇਨਾऽਜਾਨਾਦ੍ਧਰਂ ਤਦਾ ੨੫.
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਲੀ ਮੇਨਾ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।
ਯਦ੍ਵੈ ਪੁਰੋਕ੍ਤਂ ਚ ਤਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਮਨਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੫.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹੇਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੈਂ ਅਣਵਿਆਖਿਆਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਪਨ੍ਨਾ ਵਿਪ੍ਰਪਤ੍ਨੀਭਿਰਾਵृਤਾ ੨੫.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਹੋਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ,
ਕਂਚੁਕੀ ਪਰਮਾ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਾਨਾਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਾ ੨੫.
ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਕਪੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਚ ਤਦਾ ਹਾਰਂ ਦਿਵ੍ਯਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਮ੍ ੨੫.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟਾ ਸੁਭਗਾ ਧ੍ਯਾਯਂਤੀ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੫.
ਉਥੇ, ਸੁਭਾਗਾ ਔਰਤ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਗਰ੍ਗੋ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨੈਵ ਵੇਲਾਯਾਮਸ੍ਯਾਮੇਵ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਃ॥ ੨੫.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਗਰਗ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਸਿਆਣੇ ਜਲਦੀ ਕਰਣ, ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ੨੫.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਗਰਗ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਮਹਾਵਿਭੂਤ੍ਯਾ ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਂਗਲਪਾਣਯਃ ੨੫.
ਸਭ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ,
ਉਪਾਯਨਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਜਗृਹੁਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲੋਚਨਾਃ ੨੫.
ਮਿੱਠੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਸਕਲਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੫.
ਉਹ ਸਭ ਜਿਥੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸੀ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥਾ ਮਹਰ੍षਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਹ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਸੇਵਕਾਃ ੨੫.
ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਥੋਦ੍ਯਤੋ ਯੋਗਿਨਾਚਕ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾ ਗਣਾ ਗਣਾਨਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਪਤਿਰੇਕਵਰ੍ਚਸਾਮ੍ ੨੫.
ਫਿਰ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਗਣਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਆਪਣੇ ਅਦੁੱਤੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦ੍ਯੋਗਿਨੀ ਚਕ੍ਰਮਤਿਪ੍ਰਚਂਡਂ ਟਂਕਾਰਭੇਰੀਰਵਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ੨੫.
ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦਾ ਗੇੜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਡੰਗਰਾਂ ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਂਠੇ ਕਰ੍ਕੋਟਕਂ ਨਾਗਂ ਹਾਰਭੂਤਂ ਚ ਕਾਰ ਸਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਰਕੋਟਕ ਨਾਗ ਨੂੰ ਹਾਰ ਵਾਂਗ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣਾਵਤਂਸਾਨ੍ਸਾ ਦਧ੍ਰੇ ਪਾਣਿਪਾਦਮਯਾਂਸ੍ਤਥਾ ੨੫.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਦ੍ਵੀਪਿਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਯੋਗਿਨੀਚਕ੍ਰਸਂਯੁਤਾ ੨੫.
ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੇੜ ਨਾਲ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰੇਤੈਸ਼੍ਚ ਭੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕਪਟੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ ਯੇ ਦਕ੍ਸ਼ਯਜ੍ਞਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ਿਵੇਨਾਜ੍ਞਾਪਿਤਾਸ੍ਤਦਾ॥ ੨੫.
ਉਹ ਭੂਤਾਂ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਅਤੇ ਛਲਵੇਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਕਾਲੀ ਭੈਰਵੀ ਚ ਮਾਯਾ ਚੈਵ ਭਯਾਵਹਾ ੨੫.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਲੀ, ਭੈਰਵੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।