ਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਮਹੇਂਦ੍ਰੋऽਥ ਐਰਾਵਤਮੁਪਾਸ੍ਥਿਤਃ ੨੩.
ਵਿੱਚਕਾਰ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਸਮੇਤ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋऽਸੌ ਸੁਰੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਾਵृਤਃ ੨੩.
ਉਸਨੂੰ ਚਾਮਰਿਆਂ ਨਾਲ ਝਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਦਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੋਦ੍ਵਹਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੩.
ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਭੂਤਪ੍ਰੇਤਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਥਾਦਯਃ ੨੩.
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਪਿਸਾਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਥਾਦਿਕ ਵੀ ਉਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਸਾऽਧੁਨਾ ਚਂਡੀ ਧਾਵਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੩.
ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਚੰਡੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜ ਰਹੀ ਸੀ?
ਅਥ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਚਂਡੀਂ ਭੈਰਵਸਂਯੁਤਾਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਭੈਰਵ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਸਾ ਚਂਡੀ ਭੂਤਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਮ੍ ੨੩.
ਉਥੇ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਚੰਡੀ ਹੱਸ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਹੈਮਂ ਕਲਸ਼ਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੨੩.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਘੜਾ ਆਪ ਹੀ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਤੈਃ ਪਰਿਵृਤਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਗ੍ਰਤੋऽਵ੍ਰਜਤ੍ ੨੩.
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਯੋ ਲੋਕਪਾਲਾ ऋषਯਸ੍ਤੇऽਗ੍ਰਪृष੍ਠਤਃ ੨੩.
ਇੰਦ੍ਰ ਆਦਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵੇਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਵਿष੍ਣੋਰਮਿਤਭਾਵਜ੍ਞਾ ਮੁਕੁਂਦਾਚ੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ ਸ਼੍ਰੀਵਤ੍ਸਾਂਕਧਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੀਤਵਾਸੋਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਤੇ॥ ੨੩.
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਅਣਮਾਪੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਆਏ ਸੋਹਣੇ ਜੀਵ, ਸਾਰੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਏ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਾਃ ਕੁਂਡਲਿਨਃ ਕਿਰੀਟਕਟਕਾਂਗਦੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਮਹਾਪੁਰੁषਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ॥ ੨੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕੰਨ ਵਾਲੇ, ਮੋੜੇ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਗਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼੍ਰਿਯੋਪੇਤਃ ਸੁਰਾਰਿਹਾ॥ ੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ।
ਬਭੌ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀਕृਤਵਿਸ਼੍ਵਮਂਗਲੋ ਮਹਾਨੁਭਾਵੈਰ੍ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਃ ੨੩.
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮਹਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮੇਤੋ ਭੁਵਨੈਕਭਰ੍ਤਾ ੨੩.
ਉਹ, ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਰਿਂਚਿਰ੍ਨਿਜਵਾਹਨਸ੍ਥੋ ਵੇਦੈਃ ਸਮੇਤਃ ਸਹ षਡ੍ਭਿਰਂਗੈਃ ੨੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਵੇਧੋਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਚ ਤਦਾ ਸੁਰੇਦ੍ਰੈਃ ਸਮਾਵृਤਸ਼੍ਚਰ੍षਿਭਿਃ ਸਂਪਰੀਤਃ ੨੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵृषਭਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍ ੨੩.
ਉਥੇ ਇਕ ਨੀਲਾ, ਸਾਫ਼ ਕੱਚ ਵਰਗਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਸੀ।
ਏਭਿਸ੍ਸਮੇਤੋऽਸੁਰਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ਯਯੌ ਮਹੇਸ਼ੋ ਵਿਬੁਦੈਰਲਂਕृਤਃ ੨੩.
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਗਿਰੀਂਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾਰ੍ਥਮੇਵ ੨੪.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਆਹੂਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ ੨੪.
ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕੰਮ ਕਰਵਾਇਆ।
ਅਯੁਤੇਨੈਵ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ੨੪.
ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੂਜੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਹ ਫੈਲਾਅ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦਾ ਸੀ।
ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਜਂਗਮਂ ਚੈਵ ਸਦृਸ਼ਂ ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍ ੨੪.
ਉਥੇ ਹਿਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਮਨ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਜਂਗਮੇਨ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਿਤਂ ਸ੍ਥਾਵਰਮੇਵ ਚ ੨੪.
ਉਥੇ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਲਂ ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਥਲਂ ਤਤ੍ਰ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਜਨਾਃ ੨੪.
ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ।
ਕ੍ਵਚਿਚ੍ਛਿਖਂਡਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਃ ਸੁਮਨੋਹਰਾਃ ੨੪.
ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਬਣਾਵਟੀ ਮੋਰ ਵੀ ਸਨ।
ਕੇ ਸਤ੍ਯਾਃ ਕੇ ਅਸਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ ੨੪.
ਕੁਝ ਮੋਰ ਅਸਲ ਸਨ, ਕੁਝ ਝੂਠੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ ਸਨ।
ਪੁਂਸੋ ਧਨੂਂषਿ ਚੋਤ੍ਕृष੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਜਂਗਮੋਪਮਾਃ ੨੪.
ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਅਡਿੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ ਪਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਚਾਮਰੈਰ੍ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਾਂਕੁਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੨੪.
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਵਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਬਹ੍ਵ੍ਯਃ ਪਤਾਕਾਃ ਕਲ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ੨੪.
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬਣਾਵਟੀ ਝੰਡੀਆਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।