ਮੂਢਾਯ ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯ ਆਤ੍ਮਸਂਭਾਵਿਤਾਯ ਚ ੨੩.
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਵਿਰਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ,
ਯਯਾ ਕृਤਂ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਃ ਸ਼ੈਲ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਕਿਂਚਨ ੨੩.
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਉਸ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਗਿਰਿਜਾਮੇਨਾਂ ਕੁਰੁष੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿ ਨਃ ੨੩.
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮੈਨਾਕ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਂਸਧ੍ਵਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍॥ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ‘ਮੇਨਾਕ, ਅੱਜ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਮੇਨਾ ਤਦਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾ ੨੩.
ਫਿਰ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ ੨੩.
ਇਹ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਈ ਸੀ।
ਅਨਯਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾ ੨੩.
ਇਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਯਾ ਵੈ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨੇ ੨੩.
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ਰੀਆ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੨੩.
ਹਿਮਾਲਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਮਾਨੀਯ ਸੁਲੋਚਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਨਿਤਂਬਾਰ੍षਿਤਮੇਖਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਗਿਆ।
ਲਾਵਣ੍ਯਾਮृਤਵਾਪਿਕਾਂ ਸੁਵਦਨਾਂ ਗੌਰੀਂ ਸੁਵਾਸਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਹ੍ਯृषਯੋऽਪਿ ਮੋਹਮਗਨ੍ਭ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍ ੨੩.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਲਾਵਣਯ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮਤਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦਾ ਤੇ ਹ੍ਯृषਯੋऽਪਿ ਮੋਹਿਤਾ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਿਮੁਤਾਥ ਦੇਵਤਾਃ ੨੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਤਤਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰਸ੍ਮਾ ऋषਯਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍॥ ੨੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੂषਿਤਾ ਹਿ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਸੁਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੩.
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਾਤ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ ੨੩.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਕੋਲ ਜਾ।
ਵਿਵਾਹੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਪਿ ਵਾ ੨੩.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਐਸਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ।
ਤਦੋਚੁਰ੍ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹਸਂਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥਾ ऋषਿਗਣਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ ੨੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੁਲਾ ਲੈ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨਾਨਯਸ੍ਵੇਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੨੩.
ਇਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਲੈ ਆ।
ਉਵਾਚ ਨਾਰਦਂ ਦੇਵੋ ਵਿष੍ਣੁਮਾਨਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੨੩.
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ।'
ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਚਨਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਲੋਕਪਾਵਨਃ ੨੩.
ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸਿਰ ਮੰਨ ਕੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੇਵਂ ਪਰਮਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪਰਿਸੇਵ੍ਯਮਾਨਮ੍ ੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਾਤਾ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਹਾਰ੍ਹਰਤ੍ਨਾਵृਤਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਂ ਮਹਾਕਿਰੀਟੋਤ੍ਤਮਰਤ੍ਨਭਾਸ੍ਵਤਮ੍ ੨੩.
ਉਹ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮੋਹਕ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਦਰਾਤ੍ ੨੩.
ਨਾਰਦ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ ੨੩.
ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਲਦੀ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਚਲ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਤਦਾ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਨਾਰਦਂ ਪਰਿਪृष੍ਟਵਾਨ੍॥ ੨੩.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਤਪਸਾ ਮਹਤਾ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ ੨੩.
ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ।