ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਸਨਮ੍ ੨੨.
ਜਦ ਉਹ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਯੇਨ੍ਯੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ੨੨.
‘ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੁਣ ਜਾਓ।’
ਏਵਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਸਂਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਸਃ ੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਬ੍ਰੂਤਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕਨੇ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਗਣਾਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਰਾਜੋऽਥ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ॥ ੨੩.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਿਆ।
ਇਯਂ ਸੁਤਾ ਮਦੀਯਾ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁਤ ਮੇ ਪੁਨਃ ੨੩.
ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਫਿਰ ਸੁਣੋ।
ਕਥਮੁਦ੍ਵਹਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਯੇਨਾਨਂਗਃ ਕृਤ ਸ੍ਮਰਃ ਵृਤ੍ਤਿਹੀਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਖੇ ਚ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ॥ ੨੩.
ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਮੂਢਾਯ ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯ ਆਤ੍ਮਸਂਭਾਵਿਤਾਯ ਚ ੨੩.
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਵਿਰਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ,
ਯਯਾ ਕृਤਂ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਃ ਸ਼ੈਲ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਕਿਂਚਨ ੨੩.
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਉਸ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਗਿਰਿਜਾਮੇਨਾਂ ਕੁਰੁष੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿ ਨਃ ੨੩.
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮੈਨਾਕ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਂਸਧ੍ਵਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍॥ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ‘ਮੇਨਾਕ, ਅੱਜ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਮੇਨਾ ਤਦਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾ ੨੩.
ਫਿਰ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ ੨੩.
ਇਹ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਈ ਸੀ।
ਅਨਯਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾ ੨੩.
ਇਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕृਤਂ ਤਯਾ ਵੈ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨੇ ੨੩.
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜ਼ਰੀਆ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਸ਼੍ਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਚੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੨੩.
ਹਿਮਾਲਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤਃ ਸਮਾਨੀਯ ਸੁਲੋਚਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਯਾਮਾਂ ਨਿਤਂਬਾਰ੍षਿਤਮੇਖਲਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਆਇਆ ਗਿਆ।
ਲਾਵਣ੍ਯਾਮृਤਵਾਪਿਕਾਂ ਸੁਵਦਨਾਂ ਗੌਰੀਂ ਸੁਵਾਸਾਂ ਸ਼ੁਭਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਹ੍ਯृषਯੋऽਪਿ ਮੋਹਮਗਨ੍ਭ੍ਰਾਂਤਾਸ੍ਤਦਾ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍ ੨੩.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਲਾਵਣਯ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਮਤਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦਾ ਤੇ ਹ੍ਯृषਯੋऽਪਿ ਮੋਹਿਤਾ ਰੂਪੇਣ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਿਮੁਤਾਥ ਦੇਵਤਾਃ ੨੩.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਦੇ ਜਾਦੂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ।
ਤਤਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚੈਤ੍ਯ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰਸ੍ਮਾ ऋषਯਸ੍ਤਦਾਨੀਮ੍॥ ੨੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਸਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਭੂषਿਤਾ ਹਿ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਸੁਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੩.
ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਰਬਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਾਤ੍ਮਜਨ੍ਮਨੇ ੨੩.
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ ਕੋਲ ਜਾ।
ਵਿਵਾਹੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨ ਦृष੍ਟੋ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋऽਪਿ ਵਾ ੨੩.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਐਸਾ ਵਿਆਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਸੁਣਿਆ।
ਤਦੋਚੁਰ੍ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਹਸਂਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੨੩.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।