ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਦਨਾਂਤਕਃ ੨੨.
‘ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ।’
ਤਤ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਃ ੨੨.
‘ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ।’
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾਧੁਨਾ ੨੨.
‘ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।’
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਧਰਾਃ ੨੨.
‘ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।’
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਾਲਯਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੇ।
ਤਾਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਚ ਤਦਾ ਹਿਮਾਲਯੋ ਹ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਂਸਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ ਚ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਨਾਨੀਤਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੨.
ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਰਖੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ।
ਸਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਵਿਭੂਤ੍ਯੁਲ੍ਲਸਿਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਹਾਨ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਸਨਮ੍ ੨੨.
ਜਦ ਉਹ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਯੇਨ੍ਯੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ੨੨.
‘ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੁਣ ਜਾਓ।’
ਏਵਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਸਂਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਸਃ ੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਬ੍ਰੂਤਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕਨੇ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਗਣਾਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਰਾਜੋऽਥ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ॥ ੨੩.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਿਆ।
ਇਯਂ ਸੁਤਾ ਮਦੀਯਾ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁਤ ਮੇ ਪੁਨਃ ੨੩.
ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਫਿਰ ਸੁਣੋ।
ਕਥਮੁਦ੍ਵਹਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਯੇਨਾਨਂਗਃ ਕृਤ ਸ੍ਮਰਃ ਵृਤ੍ਤਿਹੀਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਖੇ ਚ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ॥ ੨੩.
ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਮੂਢਾਯ ਚ ਵਿਰਕ੍ਤਾਯ ਆਤ੍ਮਸਂਭਾਵਿਤਾਯ ਚ ੨੩.
ਜੋ ਮੂਰਖ, ਵਿਰਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ,
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਿਰਿਰਾਜਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਰਿਸ਼ੀ,
ਯਯਾ ਕृਤਂ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਯਯਾ ਚਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ ੨੩.
ਉਸ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਭੋਃ ਸ਼ੈਲ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਚ ਕਿਂਚਨ ੨੩.
ਹੇ ਪਹਾੜ, ਤੂੰ ਉਸ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਸ਼ਿਵਾਯ ਗਿਰਿਜਾਮੇਨਾਂ ਕੁਰੁष੍ਯ ਵਚਨਂ ਹਿ ਨਃ ੨੩.
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤੇਸ਼੍ਵਰਃ ਮੈਨਾਕ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਂਸਧ੍ਵਂ ਚ ਯਥਾਤਥਮ੍॥ ੨੩.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ‘ਮੇਨਾਕ, ਅੱਜ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਲਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ।’
ਮੇਨਾ ਤਦਾ ਉਵਾਚੇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਾ ੨੩.
ਫਿਰ ਮੇਨਾ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੇਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮੇਵ ਚ ੨੩.
ਇਹ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਈ ਸੀ।
ਅਨਯਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਿਭਾਵਿਤਾ ੨੩.
ਇਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।