ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੨੨.
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਦਰੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੨੨.
ਤੂੰ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਦੇਹੋ ਹ੍ਯਵਿਦ੍ਯਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਵਿਦੇਹੋ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ਪਰਃ ੨੨.
ਦੇਹ ਅਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ, ਉੱਚਤਮ, ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਪਂਚਰਚਨਾਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕੁਰੁ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ੨੨.
ਸ਼ੰਭੂ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਲੋਕਵਿਡਂਬਨਾਯ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜਾਕ ਲਈ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਭਿਃ ਸਹ ੨੨.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸੁਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ੨੨.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਭਿਃ ਸਹ ਪਿਤਰੌ ਚ ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਬਂਧੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ॥ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਵਮਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾष੍ਪਪੂਰਿਤਃ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਾਂ ਹਿ ਨਃ ੨੨.
‘ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।’
ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਦਨਾਂਤਕਃ ੨੨.
‘ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ।’
ਤਤ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਃ ੨੨.
‘ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ।’
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾਧੁਨਾ ੨੨.
‘ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।’
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਧਰਾਃ ੨੨.
‘ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।’
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਾਲਯਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੇ।
ਤਾਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਚ ਤਦਾ ਹਿਮਾਲਯੋ ਹ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਂਸਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ ਚ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਨਾਨੀਤਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੨.
ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਰਖੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ।
ਸਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਵਿਭੂਤ੍ਯੁਲ੍ਲਸਿਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਹਾਨ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਉਵਾਚ ਕਮਲਾਸਨਮ੍ ੨੨.
ਜਦ ਉਹ ਪੂਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵੈਤੇ ਯੇਨ੍ਯੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ ੨੨.
‘ਜੋ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੁਣ ਜਾਓ।’
ਏਵਂ ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰ੍ਗृਹਂ ਗਤਾ ਸਂਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੌਂਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਾਃ ੨੩.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਆ ਗਏ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਹਿਮਾਦ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਸਃ ੨੩.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਿਮਾਚਲ ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਯੂਯਂ ਬ੍ਰੂਤਾਗਮਨਕਾਰਣਮ੍ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ? ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੋ।
ਸਮਾਗਤਾਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਲੋਕਨੇ ੨੩.
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ ਹੋ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਿਗਣਾਨਾਨੀਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਰਾਜੋऽਥ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ॥ ੨੩.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਉਥੇ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਬੋਲਿਆ।
ਇਯਂ ਸੁਤਾ ਮਦੀਯਾ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁਤ ਮੇ ਪੁਨਃ ੨੩.
ਇਹ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਫਿਰ ਸੁਣੋ।
ਕਥਮੁਦ੍ਵਹਨਾਰ੍ਥੀ ਚ ਯੇਨਾਨਂਗਃ ਕृਤ ਸ੍ਮਰਃ ਵृਤ੍ਤਿਹੀਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਖੇ ਚ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਂ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ॥ ੨੩.
ਜੋ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਾਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇਣੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।