ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਜਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਮੋਹਿਤਂ ਚ ਤ੍ਰਿਗੁਣੈਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਮ੍॥ ੨੨.
ਤਦ ਮਹਾਬਾਹੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹਂਕਾਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤਿ ੨੨.
ਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਾਰਵਤੀ।
ਨਭਸੋ ਵਾਯੁਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਾਯੋਰਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ ੨੨.
ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਵਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਅੱਗ ਜਨਮਦੀ ਹੈ।
ਮਹ੍ਯਾਦਿਕਾਨਿ ਸ੍ਥਾਸ੍ਨੂਨਿ ਚਰਾਣਿ ਚ ਵਰਾਨਨੇ ੨੨.
ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋऽਨੇਕਤ੍ਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਹਿ ਗੁਣਾਵृਤਃ ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰਃ ਪਰਤਂਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍॥ ੨੨.
ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਅਨੇਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਰਤੰਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵੀ, ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਾਯਾਮਯਂ ਕृਤਮਿਦਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਅਵਧृਤਂ ਪਰਯਾ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ੨੨.
ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੇ ਗ੍ਰਹਾਃ ਕੇ ਉਡੁਗਣਾਃ ਕੇ ਬਾਧ੍ਯਂਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾਃ ੨੨.
ਕਿਹੜੇ ਗ੍ਰਹ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਕਿਹੜੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ?
ਗੁਣਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਸਂਗੇਨ ਆਵਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਃ ਕृਤਃ ੨੨.
ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੰਬੰਧਤਾ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਪਾਰਦਕ੍ਸ਼ਾ ਸਤਤਮਹਂ ਚੈਵ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ ੨੨.
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ, ਸੁਮਧਯਮ ਵਾਲੀ।
ਦੇਹੀਤਿ ਵਚਨਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋ ਯਾਤਿ ਲਾਘਵਮ੍ ੨੨.
'ਦੇਹ ਲੈ' ਆਖਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੨੨.
ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭਦਰੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ।
ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੨੨.
ਤੂੰ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਦੇਹੋ ਹ੍ਯਵਿਦ੍ਯਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਵਿਦੇਹੋ ਹਿ ਭਵਾਨ੍ਪਰਃ ੨੨.
ਦੇਹ ਅਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ, ਉੱਚਤਮ, ਦੇਹ ਰਹਿਤ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਪਂਚਰਚਨਾਂ ਸ਼ਂਭੋ ਕੁਰੁ ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪ੍ਰਭੋ ੨੨.
ਸ਼ੰਭੂ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਲੋਕਵਿਡਂਬਨਾਯ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਸ-ਮਜਾਕ ਲਈ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਭਿਃ ਸਹ ੨੨.
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਥੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸੁਤੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ੨੨.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਤਦਾ ਦृष੍ਟੋ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਭਿਃ ਸਹ ਪਿਤਰੌ ਚ ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਬਂਧੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ॥ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਪਾਰਵਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਭਰਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਵਮਂਕਮਾਰੋਪ੍ਯ ਮਹਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤਦਾ ਸੁਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਬਾष੍ਪਪੂਰਿਤਃ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁਕਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਤਾਂ ਹਿ ਨਃ ੨੨.
‘ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਾਂ।’
ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਮਦਨਾਂਤਕਃ ੨੨.
‘ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਹੀ ਕਾਮ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਇਆ।’
ਤਤ੍ਰ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਰਣਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤਃ ੨੨.
‘ਉਥੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ।’
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਚ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੋ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾਧੁਨਾ ੨੨.
‘ਤੇ ਫਿਰ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ।’
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਵਾਪ ਪਰਮਾਂ ਮੁਦਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਵਗृਹਂ ਚਾਦ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਭੂਧਰਾਃ ੨੨.
‘ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।’
ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਮਾਲਯਪੁਰੋਗਮਾਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੋਲੇ।
ਤਾਂ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਚ ਤਦਾ ਹਿਮਾਲਯੋ ਹ੍ਯਾਰੋਪ੍ਯ ਚਾਂਸਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਂ ਚ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਿਮਾਲਾ ਨੇ ਉਸ ਰੰਗਤ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁਕ ਲਿਆ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਃ ਸ਼ਂਖਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ ੨੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਤੇਨਾਨੀਤਾ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੨.
ਵੱਡੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਵਰਖੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ।
ਸਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਾ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਮਹਾਵਿਭੂਤ੍ਯੁਲ੍ਲਸਿਤਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਮਹਾਨ ਵਿਭੂਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।