ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਬਾਹ੍ਯੋऽਭਵਦ੍ਵਿਟਾ ੨੨.
ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਵਭਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਹ੍ਯਮਂਗਲਃ ੨੨.
ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਸੁਭ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਨਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਯਾ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਚ ਯਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੨.
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਕੁਬੇਰਂ ਪਵਨਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਸਖੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤੀਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੨.
ਕੁਬੇਰ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਟੁਰੂਪਿਣਃ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਯੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਯੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੇऽਪ੍ਯਥ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ੨੨.
ਤੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਕਿਮੇਤਸ੍ਯ ਬਟੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤੀਨਾਮਿਹਾਧੁਨਾ ੨੨.
ਇਸ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ?
ਅਯਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਸਖ੍ਯਃ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੨੨.
ਸਖੀਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬਟੋ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ ੨੨.
ਭਿਖਾਰੀ, ਤੁਰ ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਬਟੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚੈਵਂ ਤਦਾ ਪੁਨਃ ੨੨.
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਡਾਂਟਿਆ, ਤਾਂ ਭਿਖਾਰੀ ਮੁੜ—
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰਵਿਤਥਂ ਵਿਜਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੨੨.
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸੂਕ੍ਤਮੇਵ ਯਤ੍ ੨੨.
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਂਭੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਪ੍ਰਿਯਃ ੨੨.
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਤਾਵਤ੍ਸੁਰੂਪਾ ਚ ਵਿਰੂਪੋऽਸੌ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੨੨.
ਇਹ ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂਭੂਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੋਹਿਤੇਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਯਂ ਕਥਂ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇਨ ਯੁਗਾਤ੍ਮਿਕਾ ੨੨.
ਇਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ?
ਸਕਾਮਾਨਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੨੨.
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ੍ਤਂਭੋ ਹਿ ਸਦਾ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੨.
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾਵਦ੍ਰੋषੋ ਭਵੇਨ੍ਨॄਣਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੨.
ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਸੁਕृਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਤਨ੍ਵਿ ਸਤ੍ਯਮੇਵੋਦਿਤਂ ਸਤਿ ੨੨.
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਤੇ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਪੂਨ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ,
ਹਿਂਸੇਰ੍ष੍ਯਾ ਚ ਪ੍ਰਪਂਚਸ਼੍ਚ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ੨੨.
ਉਹ ਸਭ ਹਿੰਸਾ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਛਲ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀਸ਼੍ਵਰੋ ਹृਦਿ ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਭਾਵ੍ਯੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਦਾ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਃ ੨੨.
ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ-ਸਰੂਪ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ,
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿਜਯਾ ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਮ੍ ੨੨.
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਖਿਆ।
ਏਵਂ ਵਿਵਦਮਾਨਂ ਤਂ ਬਟੁਰੂਪਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵੈਰਾਗੀ ਰੂਪ,
ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਗਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਮਹੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹੇਸ਼ਾ ਗਿਰਿਜਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਨਿਜਰੂਪਧਰਸ੍ਤਦਾ ੨੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਹृਦਿਸ੍ਥੋ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਬਹਿਰ੍ਦृष੍ਟਿਚਰੋਭਵਤ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍॥ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਹਰੋਂ ਵੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਚੈਕਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਥੌ ਹਿ ਮਹਾਨਾਗੌ ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਤਦਾ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ — ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ — ਸਨ।