ਵੇਦਿਕੋਪਰਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਯਥੈਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕਲਾਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਲਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰੀ॥ ੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈ?'
ਕੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤਪਃ ੨੨.
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਤਦੋਵਾਚ ਜਯਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤਪਸਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍॥ ੨੨.
ਫਿਰ ਜਯਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਦੁਹਿਤੇਯਂ ਵੈ ਤਪਸਾ ਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਹਿਮਾਦਰੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੨੨.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮੂਢੇਯਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਖ੍ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਸੋऽਮਂਗਲਃ ਕਪਾਲੀ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਲਯ ਏਵ ਚ ੨੨.
ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਕਪਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਹਿ ਵृਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਦਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੇਗੀ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਬਾਹ੍ਯੋऽਭਵਦ੍ਵਿਟਾ ੨੨.
ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਵਭਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਹ੍ਯਮਂਗਲਃ ੨੨.
ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਸੁਭ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਨਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਯਾ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਚ ਯਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੨.
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਕੁਬੇਰਂ ਪਵਨਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਸਖੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤੀਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੨.
ਕੁਬੇਰ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਟੁਰੂਪਿਣਃ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਯੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਯੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੇऽਪ੍ਯਥ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ੨੨.
ਤੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਕਿਮੇਤਸ੍ਯ ਬਟੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤੀਨਾਮਿਹਾਧੁਨਾ ੨੨.
ਇਸ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ?
ਅਯਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਸਖ੍ਯਃ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੨੨.
ਸਖੀਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬਟੋ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ ੨੨.
ਭਿਖਾਰੀ, ਤੁਰ ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ।
ਬਟੁਰ੍ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਚੈਵਂ ਤਦਾ ਪੁਨਃ ੨੨.
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਡਾਂਟਿਆ, ਤਾਂ ਭਿਖਾਰੀ ਮੁੜ—
ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਰਵਿਤਥਂ ਵਿਜਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੨੨.
ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਜਯਾ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਤਦ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸੂਕ੍ਤਮੇਵ ਯਤ੍ ੨੨.
ਜੋ ਕੁਝ ਸਭ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਃ ਸ਼ਂਭੁਰੁਚ੍ਯਤੇ ਲੋਕੇ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਪ੍ਰਿਯਃ ੨੨.
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਭੂ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਹੈ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਯਂ ਤਾਵਤ੍ਸੁਰੂਪਾ ਚ ਵਿਰੂਪੋऽਸੌ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੨੨.
ਇਹ ਤਾਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਵਿਗੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਵਂਭੂਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਮੋਹਿਤੇਯਂ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਇਯਂ ਕਥਂ ਮੋਹਿਤਾਸ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇਨ ਯੁਗਾਤ੍ਮਿਕਾ ੨੨.
ਇਹ ਨਿਰਗੁਣ, ਜੋ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ?
ਸਕਾਮਾਨਾਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੨੨.
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ੍ਤਂਭੋ ਹਿ ਸਦਾ ਸ੍ਥਾਣੁਃ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਤਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੨.
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਾਵਦ੍ਰੋषੋ ਭਵੇਨ੍ਨॄਣਾਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ੨੨.
ਜਦ ਤੱਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,