ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਵਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਭਾਨੁਰ੍ਨਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਥੋ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਾ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵਂ ਨ ਚ ਮਾਰੁਤੋ ਨ ਹਿ ੨੨.
ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਥੇ ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਵਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯ ਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਤੀਨਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਗਮ੍ਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਦ੍ਵਸ੍ਤੁਭੂਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵृਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਉਹੀ ਵਸਤੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਜਾ ਹਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ੨੨.
ਗਿਰਿਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੨੨.
ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨੈਵ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ੨੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।
ਵੇਦਿਕੋਪਰਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਯਥੈਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕਲਾਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਲਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰੀ॥ ੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈ?'
ਕੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤਪਃ ੨੨.
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਤਦੋਵਾਚ ਜਯਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤਪਸਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍॥ ੨੨.
ਫਿਰ ਜਯਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਦੁਹਿਤੇਯਂ ਵੈ ਤਪਸਾ ਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਹਿਮਾਦਰੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੨੨.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮੂਢੇਯਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਖ੍ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਸੋऽਮਂਗਲਃ ਕਪਾਲੀ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਲਯ ਏਵ ਚ ੨੨.
ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਕਪਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਹਿ ਵृਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਦਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੇਗੀ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।
ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਵਿਕृਤੋ ਯਜ੍ਞਬਾਹ੍ਯੋऽਭਵਦ੍ਵਿਟਾ ੨੨.
ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਕੇ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼ਵਭਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾ ਹ੍ਯਮਂਗਲਃ ੨੨.
ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮੜੇ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਸੁਭ ਹੈ।
ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਨਯਾ ਸੁਕੁਮਾਰਯਾ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਸ ਨਾਜ਼ੁਕ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਇਂਦ੍ਰਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਮਨੋਜ੍ਞਂ ਚ ਯਮਂ ਚੈਵ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੨.
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ,
ਕੁਬੇਰਂ ਪਵਨਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਸਖੀਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤੀਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਰ ਸਾ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੨.
ਕੁਬੇਰ, ਪਵਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸੁਣ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਟੁਰੂਪਿਣਃ ੨੨.
ਉਸ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ, ਜੋ ਭਿਖਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ,
ਜਯੇ ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਯੇ ਸਾਧ੍ਵਿ ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚੇऽਪ੍ਯਥ ਸੁਨ੍ਦਰਿ ੨੨.
ਤੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਚੰਗੀ, ਪ੍ਰਮਲੋਚਾ ਤੋਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਕਿਮੇਤਸ੍ਯ ਬਟੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਤੀਨਾਮਿਹਾਧੁਨਾ ੨੨.
ਇਸ ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ?
ਅਯਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਸਖ੍ਯਃ ਕਿਮਨੇਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ੨੨.
ਸਖੀਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਓ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਬਟੋ ਗਚ੍ਛਾਸ਼ੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾऽਧੁਨਾ ੨੨.
ਭਿਖਾਰੀ, ਤੁਰ ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ; ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ।