ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਦਨਂ ਚ ਸਾ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਮਦਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਮਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੨.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਪਃ ਪਰਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਰਯਾਮਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨੨.
ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਸਮਾਧਿਨਾ ਤੇਨ ਮਦਨੇਨ ਚ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਦਨ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭਵਤਿ ਸਂਮੋਹਃ ਸਂਮੋਹਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੇ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਚ ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੨੨.
ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਭੁਲਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੀਓ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਹਿ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ ੨੨.
ਸ਼ੰਭੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ ੨੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਾਗਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍ ੨੨.
ਜਿਸ ਰਾਹ ਆਏ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਵਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਭਾਨੁਰ੍ਨਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਥੋ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਾ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵਂ ਨ ਚ ਮਾਰੁਤੋ ਨ ਹਿ ੨੨.
ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਥੇ ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਵਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯ ਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਤੀਨਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਗਮ੍ਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਦ੍ਵਸ੍ਤੁਭੂਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵृਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਉਹੀ ਵਸਤੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਜਾ ਹਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ੨੨.
ਗਿਰਿਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੨੨.
ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨੈਵ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ੨੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।
ਵੇਦਿਕੋਪਰਿ ਵਿਨ੍ਯਸ੍ਤਾਂ ਯਥੈਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕਲਾਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਸ੍ਵਰੂਪੇਣ ਮਹੇਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਲਿਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਤਨ੍ਵੀ ਸਰ੍ਵਾਂਗਸੁਨ੍ਦਰੀ॥ ੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼, ਭਗਵਾਨ ਭਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਇਹ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈ?'
ਕੇਯਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤੋ ਯਾਤਾ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਪ੍ਯਤੇ ਤਪਃ ੨੨.
ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਤਦੋਵਾਚ ਜਯਾ ਰੁਦ੍ਰਂ ਤਪਸਃ ਕਾਰਣਂ ਪਰਮ੍॥ ੨੨.
ਫਿਰ ਜਯਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਸੱਚਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰੇਰ੍ਦੁਹਿਤੇਯਂ ਵੈ ਤਪਸਾ ਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਹਿਮਾਦਰੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਪਸ੍ਤਤਾਪ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੨੨.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਮੂਢੇਯਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਖ੍ਯੋ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ ੨੨.
ਇਹ ਪਾਰਵਤੀ ਮੂਰਖ ਹੈ, ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਲਾਭ ਤੇ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਸੋऽਮਂਗਲਃ ਕਪਾਲੀ ਚ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਲਯ ਏਵ ਚ ੨੨.
ਉਹ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਕਪਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅਨਯਾ ਹਿ ਵृਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਦਾ ਸਖ੍ਯਃ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਚੁਣੇਗੀ, ਦੋਸਤੋ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ।