ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧਸਂਘਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੇਵ ਸੁਰਵਰ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਯਂਤਿ ੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤ੍ਰਾਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਧੁਨਾ ਸੁਰਾਃ ੨੨.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਰੁਪਰਮਚ੍ਛਂਭੁਃ ਪਰਮਕੋਪਨਃ ੨੨.
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹ੍ਯਾਗਤਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪਗਾਃ ੨੨.
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?
ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।"
ਕष੍ਟਾਤ੍ਕष੍ਟਤਰਂ ਦੇਵ ਤਦ੍ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੁਮਿਹਾਗਤਾਃ ਤਾਰਕੋ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍॥ ੨੨.
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣ ਆਏ ਹਾਂ। ਤਾਰਕਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵ ਸ਼ਂਭੋ ਗृਹੀਤਵ੍ਯਾ ਪਾਣਿਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ੨੨.
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਾ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਿ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛਿਵਃ ੨੨.
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੱਸੇ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ੍ਤਥਾ ੨੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਮਦਨੋ ਹਿ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੨.
ਮੈਂ ਹੀ ਮਦਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਮਦਨਂ ਚ ਸਾ ੨੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਮਦਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਨ।
ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਭੋ ਦੇਵਾਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਵਿਚਾਰਣਾ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਮਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੨.
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਪਃ ਪਰਮਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਾਰਯਾਮਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨੨.
ਅਸੀਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯੂਯਂ ਸਮਾਧਿਨਾ ਤੇਨ ਮਦਨੇਨ ਚ ਵਿਸ੍ਮृਤਮ੍ ੨੨.
ਉਸ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਦਨ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ।
ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਭਵਤਿ ਸਂਮੋਹਃ ਸਂਮੋਹਾਦ੍ਭ੍ਰਮਤੇ ਮਨਃ ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਚ ਮਂਤਵ੍ਯਂ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੨੨.
ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਭੁਲਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਮਨ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ, ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਰੀਓ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਹਿ ਦੇਵੋ ਵृषਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੋऽਭਵਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਧ੍ਯਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵੈ ਪੁਨਃ ੨੨.
ਸ਼ੰਭੂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਮੁੜ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦੌ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸृਜ੍ਯ ਤਾਨ੍ ੨੨.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਾਗਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛਧ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍ ੨੨.
ਜਿਸ ਰਾਹ ਆਏ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋऽਭਵਦ੍ਭਵਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਭਵਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਨਿਰਵਗ੍ਰਹਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਏ।
ਭਾਨੁਰ੍ਨਭਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਥੋ ਸ਼ਸ਼ੀ ਵਾ ਨ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇਵਂ ਨ ਚ ਮਾਰੁਤੋ ਨ ਹਿ ੨੨.
ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਥੇ ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਵਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਨਿਰ੍ਦ੍ਦੇਸ਼੍ਯ ਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਨਿਰਾਮਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ਬ੍ਦਾਤੀਨਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਂ ਤ੍ਵਗਮ੍ਯਮ੍ ੨੨.
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਿਰਫ਼ ਅਸਤਿਤਵ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਪਰ ਪਹੁੰਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਤਦ੍ਵਸ੍ਤੁਭੂਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਃ ਪਿਨਾਕਪਾਣਿਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਵृਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਉਹੀ ਵਸਤੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਹੈ।
ਗਿਰਿਜਾ ਹਿ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ੨੨.
ਗਿਰਿਜਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਪਸਾ ਦੇਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੨੨.
ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਜਿਤਸ੍ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਤਪਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ ੨੨.
ਜਦੋਂ ਵੱਛ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੇਨੈਵ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ੨੨.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ।