ਤਥੈਵ ਮੇਨਯਾ ਚੋਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰਿਣਾ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਨਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਿਹਾ।
ਏਭਿਰੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਲੀ ਪਾਰਵਤੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਅਂਬ ਕਿਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੨੧.
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ; ਮਾਂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੋ?'
ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਦਨੋ ਯੇਨ ਵੈ ਹਤਃ ੨੧.
'ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੨੧.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਤਮਾਨਯਾਮਿ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਤਪਸਾ ਕੇਵਲੇਨ ਹਿ ੨੧.
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਤਂ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍॥ ੨੧.
'ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਸਂਭਾषਮਾਣਾ ਜਨਨੀਂ ਤਦਾਨੀਂ ਹਿਮਾਲਯਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਮੇਨਾਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪਥਾ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾ ਯਥਾਗਤੇਨਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ॥ ੨੧.
ਮਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹੀ।
ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਤਮਾਸੀਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੨੧-
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਸੜ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਦੇਵ ਚਰਾਚਰਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ,
ਗਿਰਿਜਾਤਪਸੋਦ੍ਭੂਤਂ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਤਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਦਾ ਜੰਗਲ,
ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਲਯਂਕੇ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ ੨੧.
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੇ ਸੇਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੂਰਸ੍ਥੇਨਾਪਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਨਤਕਂਧਰਧਾਰਿਣਾ ੨੧.
ਤਾਰਕਸ਼, ਜੋ ਨਟਕੰਧਰ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਾਰ੍ਪਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍ ੨੧.
ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਾਤਨੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋ ਵਿਜਯੋऽਰਿਜਿਤ੍ ੨੧.
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਤਪਾ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਂਬੁਰੁਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸੁਤਪਾ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ ਚਾਪਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੨੧.
ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪੇ ਪਰਮਾਮਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤ੍ਰਾਹਿਤ੍ਰਾਹਿ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਤਪ੍ਤਾਨ੍ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ ਸ਼ੇषਾਸਨੇ ਚੋਪਵਿष੍ਟ ਉਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ॥ ੨੧.
ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੂ! ਅਸੀਂ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਸੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਯੁष੍ਮਾਭਿਃ ਸਹਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੨੧.
ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਮਧੁਨਾ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ੨੧.
ਹੁਣ ਵਿਆਹ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਯਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਾਪ੍ਰਭੁਃ ੨੧.
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਰੁਦਰ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਊਚੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ੨੧.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਬੋਲੇ।
ਯਦਾ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰਾ ਤੇਨ ਮਦਨੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਸ ਨ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਯਨਾਸ਼ਨਃ ੨੧.
ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੜੇਗਾ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਂ ਹ੍ਯਧੀਸ਼ਂ ਵਰੇਣ੍ਯਰੂਪਂ ਚ ਪਰਂ ਪਰਾਣਾਮ੍ ੨੧.
ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਅਤਿ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੨੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਗਏ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—