ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚੈਵ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਨਾਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤਯਾ ਯਦਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ,
ਵਾਯੁਪਾਨਰਤਾ ਜਾਤਾ ਅਂਬੁਪਾਨਾਦਨਂਤਰਮ੍ ਏਕਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਚ ਤਦਾ ਦਧਾਰ ਚ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਹਾਰਿਆ।
ਏਵਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਾਰਾਧਨਂ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਮਂਗਲਮਂਗਲਾ ੨੧.
ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਮਾੜਾਈ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਦਿਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਤਤਾਪ ਵੈ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸੁਤਾਮਾਪ੍ਤ ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਸਤੀਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਧੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ।
ਕ੍ਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਰੁਦਰ ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਤੇ ੨੧.
'ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਤੇਨ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰਾऽਨਘੇ ੨੧.
'ਨਿਰਮਲਏ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ?'
ਗਗਨਸ੍ਥੋ ਯਥਾ ਚਂਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ੨੧.
'ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ,'
ਤਥੈਵ ਮੇਨਯਾ ਚੋਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰਿਣਾ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਨਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਿਹਾ।
ਏਭਿਰੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਲੀ ਪਾਰਵਤੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਅਂਬ ਕਿਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੨੧.
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ; ਮਾਂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੋ?'
ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਦਨੋ ਯੇਨ ਵੈ ਹਤਃ ੨੧.
'ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੨੧.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਤਮਾਨਯਾਮਿ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਤਪਸਾ ਕੇਵਲੇਨ ਹਿ ੨੧.
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਤਂ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍॥ ੨੧.
'ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਸਂਭਾषਮਾਣਾ ਜਨਨੀਂ ਤਦਾਨੀਂ ਹਿਮਾਲਯਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਮੇਨਾਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪਥਾ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾ ਯਥਾਗਤੇਨਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ॥ ੨੧.
ਮਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹੀ।
ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਤਮਾਸੀਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੨੧-
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਸੜ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦ੍ਦੇਵ ਚਰਾਚਰਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ,
ਗਿਰਿਜਾਤਪਸੋਦ੍ਭੂਤਂ ਦਾਵਾਗ੍ਨਿਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਤਪ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਦਾ ਜੰਗਲ,
ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਂ ਸੁਪ੍ਲਯਂਕੇ ਸ਼ੇषਾਖ੍ਯੇ ਚਾਤਿਸ਼ੋਭਨੇ ੨੧.
ਉਥੇ, ਸੋਹਣੇ ਸੇਸ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੂਰਸ੍ਥੇਨਾਪਿ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯੇਣ ਨਤਕਂਧਰਧਾਰਿਣਾ ੨੧.
ਤਾਰਕਸ਼, ਜੋ ਨਟਕੰਧਰ ਨੂੰ ਲਿਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਨਵਸ਼ਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪਾਰ੍ਪਦੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍ ੨੧.
ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਾਤਨੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋ ਵਿਜਯੋऽਰਿਜਿਤ੍ ੨੧.
ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤੂ ਤੇ ਨਾ ਹਰਾਇਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਸੁਤਪਾ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁਂਬੁਰੁਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਸੁਤਪਾ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤਥਾ ਚਾਪਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਚ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੨੧.
ਉਥੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਮੀਪੇ ਪਰਮਾਮਨੋ ਭृਸ਼ਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਦਾਨਵਾਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।