ਦੁਰ੍ਲਭੋਹਿ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗृਹਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜੋ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜ॥ ੨੧.
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਿਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਸਾ ਬਾष੍ਪਪੂਰਿਤੇਨੈਵ ਕਂਠੇਨ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚੋਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤਂ ਸਮਾਨੀਯ ਵਰਯਾਮਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ੨੧.
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਾਂਗੀ।
ਸੁਖਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾ ਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣਪਣ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਮਾਧਵੀ ਚ ਸੁਲੋਚਨਾ ੨੧.
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਮਾਧਵੀ ਤੇ ਸੁਲੋਚਨਾ,
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾ ਸੁਭਗਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੀ ਚਾਰੁਣੀ ਸ੍ਵਧਾ ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਾ ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ॥ ੨੧.
ਪਰਮਲੋਚਾ, ਸੁਭਗਾ, ਸ਼ਿਆਮਾ, ਚਿਤਰਾਂਗੀ, ਚਾਰੁਣੀ, ਸਵਧਾ ਤੇ ਦੇਵਗਰਭਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਪਸਾ ਪਰਮੋਗ੍ਰੇਣ ਚਰਂਤੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੇਦਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੧.
ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇਕ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਠੀ ਖਲੋਤੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਨਂ ਬਾਲਾ ਪਰ੍ਣਾਦਾ ਹ੍ਯਭਵਚ੍ਚ ਸਾ ੨੧.
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚੈਵ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਨਾਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤਯਾ ਯਦਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ,
ਵਾਯੁਪਾਨਰਤਾ ਜਾਤਾ ਅਂਬੁਪਾਨਾਦਨਂਤਰਮ੍ ਏਕਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਚ ਤਦਾ ਦਧਾਰ ਚ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਹਾਰਿਆ।
ਏਵਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਾਰਾਧਨਂ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਮਂਗਲਮਂਗਲਾ ੨੧.
ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਮਾੜਾਈ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਦਿਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਤਤਾਪ ਵੈ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸੁਤਾਮਾਪ੍ਤ ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਸਤੀਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਧੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ।
ਕ੍ਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਰੁਦਰ ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਤੇ ੨੧.
'ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਤੇਨ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰਾऽਨਘੇ ੨੧.
'ਨਿਰਮਲਏ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ?'
ਗਗਨਸ੍ਥੋ ਯਥਾ ਚਂਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ੨੧.
'ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ,'
ਤਥੈਵ ਮੇਨਯਾ ਚੋਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰਿਣਾ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਨਾ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਸਹਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਵੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਿਹਾ।
ਏਭਿਰੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਤਪਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾ ੨੧.
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਲੀ ਪਾਰਵਤੀ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ।
ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਅਂਬ ਕਿਂ ਵਿਸ੍ਮृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ੨੧.
'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਸੀ; ਮਾਂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਭੁੱਲ ਗਈ ਹੋ?'
ਵਿਰਕ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਦਨੋ ਯੇਨ ਵੈ ਹਤਃ ੨੧.
'ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਤਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਂ ਚ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ ੨੧.
'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜਾਓ, ਹੁਣ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਤਮਾਨਯਾਮਿ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਤਪਸਾ ਕੇਵਲੇਨ ਹਿ ੨੧.
'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਥੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਲਿਆਵਾਂਗੀ।'
ਤਂ ਜਾਨੀਧ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍॥ ੨੧.
'ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਸਂਭਾषਮਾਣਾ ਜਨਨੀਂ ਤਦਾਨੀਂ ਹਿਮਾਲਯਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਮੇਨਾਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਪਥਾ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾ ਯਥਾਗਤੇਨਾਪਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ॥ ੨੧.
ਮਾਂ, ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਉਹੀ ਰਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਰਹੀ।
ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਮਹਤਾ ਤਪ੍ਤਮਾਸੀਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੨੧-
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਸੜ ਗਿਆ।