ਸਂਪਰ੍ਕੇਣ ਚ ਦਗ੍ਧੋऽਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ੨੧.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਮਾਂ ਭੀषਯਸਿ ਮਾਨਿਨਿ ੨੧.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤਦਾ ਨੀਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਭਂ ਤਥਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾ ਮਹਾਨਸੇऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਯਾਵਤੀਤਿ ਚ॥ ੨੧.
ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਮਾਯਾਵਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਧਿਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਦਨਾਨਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦਾ ਸੂਤ ਕਿਂ ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੨੧.
ਮਦਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਗਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਦਨਮੋਜਸਾ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਦਨ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇਨ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਵਿਚਾਰਿਤਾ ੨੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਉਕ੍ਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਨਾਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗृਹਂ ਮਾਤਸ੍ਤਾਤ ਮੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੨੧.
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਿਓ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਂਭੁਃ ਪਰੇषਾਂ ਪਰਮੋ ਦਗ੍ਧੋ ਯੇਨ ਮਹਾਬਲਃ ੨੧.
ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਲਭੋਹਿ ਤਦਾ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਗृਹਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਜੋ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਦੋਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਯੋ ਹਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਵ੍ਰਜ॥ ੨੧.
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਿਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।'
ਸਾ ਬਾष੍ਪਪੂਰਿਤੇਨੈਵ ਕਂਠੇਨ ਸ੍ਵਸੁਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ੨੧.
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਦਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਚੋਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੱਸ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤ੍ਰੈਵ ਤਂ ਸਮਾਨੀਯ ਵਰਯਾਮਿ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ੨੧.
ਇਥੇ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਚੁਣਾਂਗੀ।
ਸੁਖਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਿਰਿਜਾ ਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣਪਣ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਜਯਾ ਚ ਵਿਜਯਾ ਚੈਵ ਮਾਧਵੀ ਚ ਸੁਲੋਚਨਾ ੨੧.
ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ, ਮਾਧਵੀ ਤੇ ਸੁਲੋਚਨਾ,
ਪ੍ਰਮ੍ਲੋਚਾ ਸੁਭਗਾ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗੀ ਚਾਰੁਣੀ ਸ੍ਵਧਾ ਉਪਾਸਾਂਚਕ੍ਰਿਰੇ ਸਾ ਚ ਦੇਵਗਰ੍ਭਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ॥ ੨੧.
ਪਰਮਲੋਚਾ, ਸੁਭਗਾ, ਸ਼ਿਆਮਾ, ਚਿਤਰਾਂਗੀ, ਚਾਰੁਣੀ, ਸਵਧਾ ਤੇ ਦੇਵਗਰਭਾ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੜੀ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਤਪਸਾ ਪਰਮੋਗ੍ਰੇਣ ਚਰਂਤੀ ਚਾਰੁਹਾਸਿਨੀ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵੇਦਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸੁਸਂਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੨੧.
ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਇਕ ਵੇਦੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਡਿੱਠੀ ਖਲੋਤੀ ਰਹੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਲਾਸ਼ਨਂ ਬਾਲਾ ਪਰ੍ਣਾਦਾ ਹ੍ਯਭਵਚ੍ਚ ਸਾ ੨੧.
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਚੈਵ ਪਰ੍ਣਾਨਿ ਨਾਸ਼ਿਤਾਨਿ ਤਯਾ ਯਦਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਲਏ,
ਵਾਯੁਪਾਨਰਤਾ ਜਾਤਾ ਅਂਬੁਪਾਨਾਦਨਂਤਰਮ੍ ਏਕਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਚ ਤਦਾ ਦਧਾਰ ਚ ਨਿਜਂ ਵਪੁਃ॥ ੨੧.
ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਪਾਣੀ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪੈਰ ਦੀ ਉਂਗਲੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਹਾਰਿਆ।
ਏਵਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਸ਼ਂਕਰਾਰਾਧਨਂ ਸਤੀ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪਰਂ ਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਨ੍ਮਂਗਲਮਂਗਲਾ ੨੧.
ਉਹ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਚੰਗਿਆਈ ਤੇ ਮਾੜਾਈ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਰਹੀ।
ਏਵਂ ਦਿਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਚ ਤਤਾਪ ਵੈ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵੀ ਸਾਲ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸੁਤਾਮਾਪ੍ਤ ਉਵਾਚ ਚ ਮਹਾਸਤੀਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਧੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ।
ਕ੍ਵ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬਾਲੇ ਵਿਰਕ੍ਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤ, ਰੁਦਰ ਕਿੱਥੇ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ? ਉਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੈਰਾਗੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਸਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਦਾਮਿ ਤੇ ੨੧.
'ਉਹ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੂਸਰਾ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਕਿਂ ਤੇਨ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਯੇ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰਾऽਨਘੇ ੨੧.
'ਨਿਰਮਲਏ, ਤੈਨੂੰ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ?'
ਗਗਨਸ੍ਥੋ ਯਥਾ ਚਂਦ੍ਰੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ੨੧.
'ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ,'