ਏਵਂ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਗਿਰਿਜਾ ਤਦਾਨੀਂ ਸਂਮੋਹਮਾਪ ਚ ਸਤੀ ਹਿ ਤਥਾ ਬਭਾषੇ ੨੧.
ਇੰਝ ਲੰਮਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੁੱਲ ਗਈ; ਤੇ ਸਤੀ ਨੇ ਇਉਂ ਆਖਿਆ।
ਮਾ ਵਿषਾਦਂ ਕੁਰੁ ਸਖਿ ਮਦਨਂ ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ੨੧.
ਸਖੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਮਦਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।
ਹਰਂ ਰੁਦ੍ਰਂ ਵਿਰੁਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ੨੧.
ਹਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਰੂਪਾਖ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ,
ਏਵਮ ਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਿਰਿਜਾਂ ਰਤਿਰਂਜਸਾ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਚੰਗੀ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ।
ਮਦਨੋ ਯਤ੍ਰ ਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ ੨੧.
ਜਿਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਗਤ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਭਾਮਿਨੀਂ ਰਤਿਮਂਤਿਕੇ ੨੧.
ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਭਾਮਿਨੀ ਕੋਲ ਰਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਰੁਣੀ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਸੌਭਾਗ੍ਯੇਨ ਪਰੇਣ ਹਿ ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਿष੍ਠੁਰਮੇਵ ਚ॥ ੨੧.
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕismet ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਾਰਦੋऽਸਿ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਃ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੨੧.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਨਾਰਦ ਹੈਂ, ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੂੰ ਕੁਮਾਰ ਹੈਂ।
ਯਥਾਗਤੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਨਾ ਗਵਾ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਾਮੁਕਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾ ਵਿਟਾ ਵ੍ਯਸਨਿਨਸ਼੍ਚ ਯੇ ੨੧.
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭ ਕਰਦੇ ਨੇ, ਜੋ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਅੰਗੀ ਤੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੇ—
ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੋ ਰਤ੍ਯਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਤੀ ਵਲੋਂ ਝਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਸੀ—
ਸ਼ਸ਼ਂਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਜਾਯ ਦਗ੍ਧਂ ਮਦਨਮੇਵ ਚ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਦਨ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਾਮਾਨਯ ਮਹਾਭਾਗ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਲ ਤਾਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਰੂਪਵਤੀ ਰਤਿਃ ਸਾ ਮਦਨਪ੍ਰਿਯਾ॥ ੨੧.
ਉਸਨੂੰ ਲਿਆ ਆ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਦਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਏਵਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ ੨੧.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ—
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਰਤਿਂ ਮਦਨਮੋਹਿਨੀਮ੍ ੨੧.
ਉਹਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਜੋ ਮਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ।
ਏਹਿ ਤਨ੍ਵਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਭੋਗਾਨ੍ਯਥੇष੍ਟਤਃ ੨੧.
ਆ, ਪਤਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਤੇ ਹੋਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਬਰੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਬਰ ਵਲੋਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ—
ਵਿਧਵਾਹਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਨੈਵਂ ਭਾषਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੨੧.
ਮੈਂ ਵਿਧਵਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਏਤਤ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਬਰਃ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ ੨੧.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਜੋ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—
ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਮਨਸਾ ਸਰ੍ਵਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਵੈ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਅਜੇਤਤਾ ਬਾਰੇ ਵੀ।
ਸਂਪਰ੍ਕੇਣ ਚ ਦਗ੍ਧੋऽਸਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ੨੧.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਿਭੀषਿਕਾਭਿਰ੍ਬਹ੍ਵੀਭਿਰ੍ਮਾਂ ਭੀषਯਸਿ ਮਾਨਿਨਿ ੨੧.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਮਾਨੇਨ ਤਦਾ ਨੀਤਾ ਸਾ ਪ੍ਰਸਭਂ ਤਥਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਾ ਮਹਾਨਸੇऽਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਾਯਾਵਤੀਤਿ ਚ॥ ੨੧.
ਉਸਨੂੰ ਰਸੋਈ ਦੀ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਮਾਯਾਵਤੀ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾਧਿਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਦਨਾਨਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤਦਾ ਸੂਤ ਕਿਂ ਜਾਤਂ ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਣ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੨੧.
ਮਦਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਜੀ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸੋ।
ਗਤਂ ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮਦਨਮੋਜਸਾ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮਦਨ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਤੇਨ ਤਦਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚੈਵ ਵਿਚਾਰਿਤਾ ੨੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਉਕ੍ਤਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਮਾਪਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਨਾਗਚ੍ਛਾਮਿ ਗृਹਂ ਮਾਤਸ੍ਤਾਤ ਮੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੨੧.
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਿਓ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਂਭੁਃ ਪਰੇषਾਂ ਪਰਮੋ ਦਗ੍ਧੋ ਯੇਨ ਮਹਾਬਲਃ ੨੧.
ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।