ਚਕ੍ਰੀਕृਤਧਨੁਃ ਸਜ੍ਜਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੇਦ੍ਧੁਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਤਾਵਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸਰੋषੇਣ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੀਜੇ ਨੈਤਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।
ਵृਥਾ ਤ੍ਵਯਾਥ ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਮਦਨੋ ਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ॥ ੨੧.
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਦੇਕਬਂਧੋ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੧.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕੇਣ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਸਂਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ੨੧.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਬਣੋ।
ਕਾਲਕੂਟਾਚ੍ਚ ਨੂਨਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਦਨੋਯਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੧.
ਇਹ ਮਦਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਦੋਵਾਚ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾਃਕਾਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕਾਮੋ ਹਿ ਨਰਕਾਯੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੨੧.
ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰਕੋऽਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿष੍ਕਾਮੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੨੧.
ਤਾਰਕ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮੋ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਹੇਤਵੇ ੨੧.
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਤਪਸੇ ਧੀਯਤਾਂ ਮਨਃ ੨੧.
ਹੋਰ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲੈਣ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਪਾਪਿਨਂ ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਨ ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਡੀਕੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ,
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਸ਼ਂਭੋ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਹਿ ਨਃ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ,
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਮੋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਹ੍ਯੇਕਰੂਪਤਾਮ੍ ੨੧.
ਧਰਮ, ਧਨ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਖ—ਇਹ ਚਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਸਂਦਗ੍ਧਃ ਕਾਮੋ ਹਿ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਤਦ ਫਿਰ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਕਾਮੇਨ ਹੀਯਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਮੇਨ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ੨੧.
ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜਗਤ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਭਵਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਸ਼ੀਕृਤਃ ੨੧.
ਗੁੱਸਾ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਪਾਦਿਤੋ ਦੇਵ ਮਦਨੋ ਹਿ ਮਹਾਬਲਃ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਦਨ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ।
ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵਮੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ੨੧.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਚਾਹੇ ਜੋ ਵੀ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦੱਗਣਾ ਵਧਾ ਲਿਆ।
ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚਾਰਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਗਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੨੧.
ਮੁਨੀ, ਚਾਰਣ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਹੋਰ ਗਣ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਦਨਂ ਚ ਤਥਾ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਰੁषਾ ੨੧.
ਮਦਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਤੇ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ,
ਤਿਰੋਧਾਨਗਤਂ ਦੇਵੀ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਗ੍ਧਂ ਚ ਮਨ੍ਮਥਮ੍ ੨੧.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਜਦ ਮਦਨ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਆਪ ਲੁਕ ਗਈ,
ਤਥੈਵ ਦਗ੍ਧਂ ਮਦਨਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਰਤ੍ਯਾ ਵਿਲਾਪਂ ਚ ਤਦਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ ੨੧.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਰਤੀ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਰੋਣਾ ਧੁੰਮ ਪਾਇਆ।