ਦੁਰਾਸਦਂ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਮਹੇਸ਼ਮੁਗ੍ਰਂ ਸਹ ਮਾਧਵੇਨ ਸਖੀਜਨੈਃ ਸਂਵृਤਾ ਪੂਜਨਾਰ੍ਥਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਮਂਗਲਂ ਮਂਗਲਾਨਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਧਵ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਕਨਕਕੁਸੁਮਮਾਲਾਂ ਸਂਦਧੇ ਨੀਲਕਂਠੇ ਸਿਤਕਿਰਣਮਨੋਜ੍ਞਾਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਤਦਾਨੀਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਨਣੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਵਿਰਲੀ ਸੀ।
ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਮੋਹਨਾਖ੍ਯੇਨ ਚਤ੍ਵਰਾਤ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੋਬ੍ਧਿਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕਲਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਚਾਰੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਗੌਰੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਮੋਹਨਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪਾਲਨਵਿਨਾਸ਼ਕਰੀ ਚ ਯਾ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾਗ੍ਰਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਜਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ੨੧.
ਉਹ ਜੋ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਪਾਲਦੀ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵੋ ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਵਃ॥ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ ਭਵ ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਬੈਠਾ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਕਮਾਨੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਅਨਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃਸ੍ਥੋऽਹਂ ਨਿਰਾਮਯਃ ੨੧.
ਮੈਂ ਤਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾ ਗਈ?
ਤਤੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਾਦਰਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰੀਕृਤਧਨੁਃ ਸਜ੍ਜਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੇਦ੍ਧੁਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਤਾਵਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸਰੋषੇਣ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੀਜੇ ਨੈਤਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।
ਵृਥਾ ਤ੍ਵਯਾਥ ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਮਦਨੋ ਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ॥ ੨੧.
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਦੇਕਬਂਧੋ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੧.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕੇਣ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਸਂਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ੨੧.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਬਣੋ।
ਕਾਲਕੂਟਾਚ੍ਚ ਨੂਨਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਦਨੋਯਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੧.
ਇਹ ਮਦਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਦੋਵਾਚ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਯਦਾਃਕਾਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਕਾਮੋ ਹਿ ਨਰਕਾਯੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ੨੧.
ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਰਕੋऽਪਿ ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਨਿष੍ਕਾਮੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੨੧.
ਤਾਰਕ ਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮੋ ਮਯਾ ਦਗ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਂਤਿਹੇਤਵੇ ੨੧.
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਰੇਵਾਤ੍ਰ ਤਪਸੇ ਧੀਯਤਾਂ ਮਨਃ ੨੧.
ਹੋਰ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਲਾ ਲੈਣ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਂ ਪਾਪਿਨਂ ਦੁਃਖਮੂਲਂ ਨ ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਹੁਣ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਡੀਕੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ,
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਭਵਤਾ ਸ਼ਂਭੋ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਕਰਂ ਹਿ ਨਃ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਸृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ,