ਮੇਨਕਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਚਣ੍ਡੇਨ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ ੨੧.
ਮੇਨਕਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ ਚੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਅਮਤ੍ਤਭੂਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਪਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ ੨੧.
ਕਈ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਡਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚਂਪਕਾਸ਼੍ਚੂਤਾ ਯੂਥ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਦਂਬਕਾਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਆਮ, ਯੂਥਿਕਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲ੍ਲਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹੁਲਾ ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਾਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਨਸਂਗੇਨ ਹਂਸੀਭਿਃ ਕਲਹਂਸਕਾਃ ੨੧.
ਬਸੰਤ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੰਸ ਤੇ ਕਲਹੰਸ ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਹ੍ਯਤੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸਞ੍ਛਿਵਸਂਪਰ੍ਕਜੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ੨੧.
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਥਿਰ ਰਹੇ।
ਸ਼ੈਲਾਦੋ ਹਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਂਦੀ ਹ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਸ਼ੈਲਾਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੰਦੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਗਿਣਤ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਦਨੋ ਹਿ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ ਤਰੋਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵਦਾਰੁਗਤਾਂ ਤਦਾ॥ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਦਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਰਮਾਸਨੇ ਸ੍ਤਿਤਂ ਤਪੋ ਜੁषਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ।
ਭੁਜਂਗਭੋਗਾਂਕਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਂ ਪਂਚਾਨਨਂ ਸਿਂਹਵਿਸ਼ਾਲਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ੨੧.
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।
ਦੁਰਾਸਦਂ ਦੀਪ੍ਤਿਮਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਮਹੇਸ਼ਮੁਗ੍ਰਂ ਸਹ ਮਾਧਵੇਨ ਸਖੀਜਨੈਃ ਸਂਵृਤਾ ਪੂਜਨਾਰ੍ਥਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਂ ਮਂਗਲਂ ਮਂਗਲਾਨਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਾਧਵ ਤੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਕਨਕਕੁਸੁਮਮਾਲਾਂ ਸਂਦਧੇ ਨੀਲਕਂਠੇ ਸਿਤਕਿਰਣਮਨੋਜ੍ਞਾਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਸਾ ਤਦਾਨੀਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਨੀਲਕੰਠ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੰਨਣੀ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਵਿਰਲੀ ਸੀ।
ਤਾਵਦ੍ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੇਣੈਵ ਮੋਹਨਾਖ੍ਯੇਨ ਚਤ੍ਵਰਾਤ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਜਾਂ ਦੇਵੋਬ੍ਧਿਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕਲਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੋਹਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਚੰਨ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਚਾਰੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਾਂ ਬਿਂਬੋष੍ਠੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ।
ਗੌਰੀਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮੁਦ੍ਰਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਮੋਹਨਾਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਪਾਲਨਵਿਨਾਸ਼ਕਰੀ ਚ ਯਾ ਵੈ ਕृਤ੍ਵਾਗ੍ਰਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਜਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ੨੧.
ਉਹ ਜੋ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ, ਪਾਲਦੀ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਵੋ ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਲੋਕਪਾਵਨੀਮ੍ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨੋ ਬਭੂਵ ਸਹਸਾ ਸ਼ਿਵਃ॥ ੨੧.
ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ ਭਵ ਦੇਵਤਾ ਅਚਾਨਕ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਬੈਠਾ।
ਏਵਂ ਵਿਲੋਕਮਾਨੋऽਸੌ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਅਨਯਾ ਮੋਹਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤਪਃਸ੍ਥੋऽਹਂ ਨਿਰਾਮਯਃ ੨੧.
ਮੈਂ ਤਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੁਲਾ ਗਈ?
ਤਤੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਦ੍ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਸਾਦਰਮ੍ ੨੧.
ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰੀਕृਤਧਨੁਃ ਸਜ੍ਜਂ ਚਕ੍ਰੇ ਬੇਦ੍ਧੁਂ ਸਦਾਸ਼ਿਵਮ੍ ਤਾਵਦ੍ਦृष੍ਟੋ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਸਰੋषੇਣ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤृਤੀਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਤੀਜੇ ਨੈਤਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਰਦੋ ਭਵ ੨੧.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿਓ।
ਵृਥਾ ਤ੍ਵਯਾਥ ਦਗ੍ਧੋऽਸੌ ਮਦਨੋ ਹਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ॥ ੨੧.
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਨ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਗਦੇਕਬਂਧੋ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪਰਮੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ੨੧.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਕੇਣ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇਵਾਃ ਸਂਪੀਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੨੧.
ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਰਯਸ੍ਵ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਾਕਾਰ੍ਯੇ ਭਵ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ੨੧.
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਦਇਆਵਾਨ ਬਣੋ।
ਕਾਲਕੂਟਾਚ੍ਚ ਨੂਨਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਮੋ ਨ ਚਾਨ੍ਯਥਾ ੨੧.
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਮਦਨੋਯਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੧.
ਇਹ ਮਦਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।