ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਬ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਯਯੌ ੨੧.
ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਿਮਵਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਕਤਿਪਯਃ ਕਾਲੋ ਗਤਸ਼੍ਚੋਪਾਸਨਾਤ੍ਤਯੋਃ॥ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਸੁਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤੇ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਕਥਂ ਮਹੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣਗੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਦ੍ਵਚਃ ੨੧.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਦਨੇਨੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ੨੧.
ਇਹ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਆਹ੍ਵਯਨ੍ਮਦਨਂ ਹਰਿਃ ੨੧.
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਰਤ੍ਯਾ ਸਮੇਤਃ ਸਹ ਮਾਧਵੇਨ ਸ ਪੁष੍ਪਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਸਭਾਯਾਮ੍ ੨੧.
ਰਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹਮਾਕਾਰਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ੨੧.
ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਦੱਸੋ।
ਮਮ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ੨੧.
ਮੇਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪस्वੀ ਆਪਣਾ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਰਾਸ਼ਰਃ ੨੧.
ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਸ਼ਰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੁਰਪ੍ਯਭਿਜਾਨਾਤਿ ਭਾਰ੍ਯੋਤਥ੍ਯਸ੍ਯ ਚੈਵ ਹਿ ੨੧.
ਗੁਰੂ ਵੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਤਥਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ।
ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਭਾਗ ਇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਗੁਰੁਸ੍ਤਦਾ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੋਧੋ ਹਿ ਮਮ ਬਂਧੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਕ੍ਰਮਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਸ੍ਤਂਬਪਰ੍ਯਂਤਂ ਪ੍ਲਾਵਿਤਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍॥ ੨੧.
ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਥੰਮਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਉਸ ਨੇ ਡੁੱਬੋ ਦਿਤੇ।
ਮਦਨਦ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥੋਸਿ ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਜੇਤੁਂ ਸਦੈਵ ਹਿ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਕੁਰੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ॥ ੨੧.
ਮਦਨ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੀ ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਿਆ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪਾਰਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੈਰ੍ਮਦਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਨਃ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਮਦਨ ਮਨ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਮਹਾਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰੋ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਚਾਪਂ ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਵਿਤਂ ਮਹਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿਮਾਦ੍ਰੌ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋऽਵਨੌ ਸ੍ਮਰੋ ਯੋਧਯਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ॥ ੨੧.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ੍ਮਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤਾ ਤਦਾ ਰਂਭਾ ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਰੰਭਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ ਆ ਗਈਆਂ।
ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਜਾਤਾਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਮਦਨਸ੍ਯ ਚ ੨੧.
ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਮਦਨ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਮਦਨੇਨ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ੨੧.
ਸਾਰੇ ਗਣ ਅਚਾਨਕ ਮਦਨ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਲਏ ਗਏ।
ਮੇਨਕਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਚਣ੍ਡੇਨ ਪੁਂਜਿਕਸ੍ਥਲੀ ੨੧.
ਮੇਨਕਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨਾਲ ਸੀ, ਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲੀ ਚੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਅਮਤ੍ਤਭੂਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤ੍ਰਪਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੀषਿਭਿਃ ੨੧.
ਕਈ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਡਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅਸ਼ੋਕਾਸ਼੍ਚਂਪਕਾਸ਼੍ਚੂਤਾ ਯੂਥ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਦਂਬਕਾਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਆਮ, ਯੂਥਿਕਾ ਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਵਲ੍ਲਯਃ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਬਹੁਲਾ ਨਾਗਕੇਸ਼ਰਾਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਅੰਗੂਰ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਗਕੇਸਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਤ੍ਤਾ ਮਦਨਸਂਗੇਨ ਹਂਸੀਭਿਃ ਕਲਹਂਸਕਾਃ ੨੧.
ਬਸੰਤ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਏ ਹੰਸ ਤੇ ਕਲਹੰਸ ਇਕੱਠੇ ਸਨ।
ਨਿष੍ਕਾਮਾ ਹ੍ਯਤੁਰਾ ਹ੍ਯਾਸਞ੍ਛਿਵਸਂਪਰ੍ਕਜੈਰ੍ਗੁਣੈਃ ੨੧.
ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਬੇਚੈਨੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸੰਗਤਿ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਥਿਰ ਰਹੇ।
ਸ਼ੈਲਾਦੋ ਹਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਂਦੀ ਹ੍ਯਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਸ਼ੈਲਾਦਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਨੰਦੀ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਗਿਣਤ ਸੀ, ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਦਨੋ ਹਿ ਧਨੁਰ੍ਦ੍ਧਰਃ ਤਰੋਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੇਵਦਾਰੁਗਤਾਂ ਤਦਾ॥ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਦਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਸੀ, ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਦੇਵਦਾਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਰਮਾਸਨੇ ਸ੍ਤਿਤਂ ਤਪੋ ਜੁषਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾਂ ਪਤਿਮ੍ ੨੧.
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ, ਤਪ ਕਰਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ।
ਭੁਜਂਗਭੋਗਾਂਕਿਤਸਰ੍ਵਗਾਤ੍ਰਂ ਪਂਚਾਨਨਂ ਸਿਂਹਵਿਸ਼ਾਲਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ੨੧.
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।