ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਹਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ।
ਅਨਯਾ ਸਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਰ੍ਮਹਸਿ ੨੧.
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਮਾਚਲ ੨੧.
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਕਰੀਂ।
ਅਚਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਨਤਕਂਧਰਃ ਅਚਲਂ ਚ ਵ੍ਰੀਤ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੧.
ਪਹਾੜ ਨੇ ਗਲ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਇਯਂ ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਤਨ੍ਵੀ ਚਾਰੁਪ੍ਰਭਾषਿਣੀ ੨੧.
ਇਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨਿਰਾਮਯਂ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਠੰਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ।
ਤਪਃਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋ ਕਰੋषਿ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤੇ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਗ੍ਰਹਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੨੧.
ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਚਨਨਂ ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਯਾ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।
ਯਚ੍ਛृਣੋਪਿ ਯਦਸ਼੍ਰਾਸਿ ਯਚ੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਦੋ ਨਿਰ੍ਰ੍ਥਕਃ ੨੧.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨ; ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਂਭੋऽਧੁਨਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਿ ਪ੍ਰਭੋ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੁਣ ਇਸ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ।
ਵਾਗ੍ਵਾਦੇਨ ਚ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਚਾਧੁਨਾ ਪ੍ਰਭੋ ਤਰ੍ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਭੇਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਸ਼ਂਕਰ ਸਂਪ੍ਰਤਿ॥ ੨੧.
ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹਿਸ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ॥ ੨੧.
ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਕੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਸੇਵਾਂ ਗਿਰਿਜੇ ਸਾਧੁਭਾषਿਣਿ॥ ੨੧.
ਹੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਤੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤੁਮਨੁਜ੍ਞਾ ਮੇ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਪਰ੍ਵਤਾਧਿਪ ੨੧.
ਮੈਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ੨੧.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ।
ਤ੍ਵਦੀਯਂ ਹਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਦੇਵਾਸੁਰਮਾਨੁषਮ੍ ੨੧.
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਮਨੁੱਖ—all ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿਮਵਤਾ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਬ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਯਯੌ ੨੧.
ਸ਼ੰਕਰ ਵਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਹਿਮਵਤ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਕਤਿਪਯਃ ਕਾਲੋ ਗਤਸ਼੍ਚੋਪਾਸਨਾਤ੍ਤਯੋਃ॥ ੨੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਸੁਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ ੨੧.
ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤੇ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਕਥਂ ਮਹੇਸ਼ੋ ਗਿਰਿਜਾਂ ਸਮੇष੍ਯਤਿ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਕਿਵੇਂ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣਗੇ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮਹੇਂਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਦ੍ਵਚਃ ੨੧.
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਦਨੇਨੈਵ ਰਾਜਨ੍ਨਾਨ੍ਯਃ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ੨੧.
ਇਹ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਮਦਨ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਆਹ੍ਵਯਨ੍ਮਦਨਂ ਹਰਿਃ ੨੧.
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰੀ ਨੇ ਮਦਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਰਤ੍ਯਾ ਸਮੇਤਃ ਸਹ ਮਾਧਵੇਨ ਸ ਪੁष੍ਪਧਨ੍ਵਾ ਪੁਰਤਃ ਸਭਾਯਾਮ੍ ੨੧.
ਰਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹਮਾਕਾਰਿਤਃ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇऽਦ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ੨੧.
ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਦੱਸੋ।
ਮਮ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਹਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ੨੧.
ਮੇਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਆਉਣ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪस्वੀ ਆਪਣਾ ਤਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।