ਹਿਮਵਾਂਸ੍ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਵਚਨਂ ਤਦਾ ੨੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਿਮਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਯੇਨਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਪਰੇषਾਮੁਪਜੀਵਨਮ੍ ੨੦.
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਪਿ ਚੈਵ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਰੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਦਧਾਰ ਜਠਰੇ ਕਨ੍ਯਾਂ ਮੇਨਾ ਭਾਗ੍ਯਵਤੀ ਤਦਾ॥ ੨੦.
ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦਾ ਕੰਮ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਮੇਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਕੁੜੀ ਧਾਰ ਲਈ।
ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਮਾਯਾ ਮਹਾਮੇਧਾਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ ੨੦.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਦੀ ਮੂਰਤ ਸੀ।
ਤਾਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜਠਰੇ ਪਰਮਾਂ ਸਤੀ ੨੦.
ਉਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸਤੀ, ਪੇਟ ਵਿਚ ਸੀ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵਾ ऋषਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ੨੦.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਕਿਨਨਰ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਜਾਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ ੨੦.
ਇਸ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਗਿਰਿਜਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ੨੦.
ਇਸ਼ਵਰੀ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਵਵृषੁਰ੍ਵਿਬੁਧਾਸ੍ਤਥਾ ੨੦.
ਦੇਵਤੇ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ ਗਿਆ।
ਯਦਾਵਤੀਰ੍ਣਾ ਗਿਰਿਜਾ ਮਹਾਸਤੀ ਤਦੈਵ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਂਸ੍ਤੇ ੨੦.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਰਿਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਵਰ੍ਦ੍ਧਮਾਨਾ ਤਦਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਰਰਾਜ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਰਮ੍ ੨੧.
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਗਈ।
ਮਹੇਸ਼ੋ ਹਿਮਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ੨੧.
ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਏਤਤ੍ਤਪੋ ਜੁषਾਣਂ ਤਂ ਮਹੇਸ਼ਂ ਹਿਮਵਾਨ੍ਯਯੌ ੨੧.
ਉਸ ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਹਿਮਵਤ ਆਇਆ।
ਯਾਵਤ੍ਸਮਾਗਤੋ ਦ੍ਰष੍ਟਂ ਨਂਦਿਨਾਸੌ ਨਿਵਾਰਿਤਃ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਨਂਦਿਨਾ ਹਿਮਵਾਨ੍ਗਿਰਿਃ ੨੧.
ਫਿਰ ਹਿਮਵਤ ਨੇ ਨੰਦਿਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਂਦਿਨਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੧.
ਨੰਦਿਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਨਂਦੀ ਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਚ ਹਿਮਾਚਲਮ੍ ੨੧.
ਨੰਦਿਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਨੀਂ ਸਕਲੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਂ ਤਪੋ ਜੁषਾਣਂ ਵਿਨਿਮੀਲਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍॥ ੨੧.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਵੇਖਿਆ।
ਕਪਰ੍ਦ੍ਧਿਨਂ ਚਂਦ੍ਰਕਲਾਵਿਭੂषਣਂ ਵੇਦਾਂਤਵੇਦ੍ਯਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੨੧.
ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਗਦੇਕਮਂਗਲਂ ਹਿਮਾਲਯੋ ਵਾਕ੍ਯਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ॥ ੨੧.
ਹਿਮਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸਭਾਗ੍ਯੋऽਹਂ ਮਹਾਦੇਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਵ ਸ਼ਂਕਰ ੨੧.
ਮੈਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਕਰ।
ਅਨਯਾ ਸਹ ਦੇਵੇਸ਼ ਅਨੁਜ੍ਞਾਂ ਦਾਤੁਰ੍ਮਹਸਿ ੨੧.
ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਮਮਾਚਲ ੨੧.
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਕਰੀਂ।
ਅਚਲਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਨਤਕਂਧਰਃ ਅਚਲਂ ਚ ਵ੍ਰੀਤ ਸ਼ਂਭੁਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍॥ ੨੧.
ਪਹਾੜ ਨੇ ਗਲ੍ਹਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਗਿਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਇਯਂ ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀ ਤਨ੍ਵੀ ਚਾਰੁਪ੍ਰਭਾषਿਣੀ ੨੧.
ਇਹ ਕੁੜੀ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਪਤਲੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨਿਰਾਮਯਂ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਨਿष੍ਠੁਰਂ ਵਾ ੨੧.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਠੰਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ।
ਤਪਃਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਂਭੋ ਕਰੋषਿ ਵਿਪੁਲਂ ਤਪਃ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਤੂੰ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯਤਾਮ੍ ੨੧.
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ? ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ? ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤੇ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਂਗ੍ਰਹਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍॥ ੨੧.
ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਤਪ ਨਾਲ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਿਧ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਵਾਚਾ ਵਚਨਨਂ ਸ਼ਂਕਰ ਤ੍ਵਯਾ ੨੧.
ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।