ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮੁਖਭਿਨ੍ਨਾਂਗਰਕ੍ਤਧਾਰਾਸਮੁਦ੍ਧਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਥ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਕਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ
ਦੁਰਗਾ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਭਜਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਸਿ ਤ੍ਵਮਂਬਿਕੇ 1.3.1.11.
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈਂ।
ਏਕੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨਾਮਭੇਦੇਰ੍ਨਿਗਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਛਿਨ੍ਨਮੇਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਸਜੀਵਮਿਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰੂਪਮੇਵ ਸਦਾਸ੍ਤੁ ਨਃ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇ।
ਸ਼ੂਲਘਣ੍ਟਾਂਕੁਸ਼ਕਸ਼ਾਕਪਾਲਕੁਲਿਸ਼ਾਦਿਭਿਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵਜਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਆਪੂਰਿਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵਾਂਬ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਨਿਹਂਸਿ ਨਃ
ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਿਤਾਰਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਵਾਹਨਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰਾ ਅਸਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਦਗ੍ਧਵੀਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜੇ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪਲ ਵਿਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਲੋਕਨਾਥਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਥਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਮਣ੍ਡਿਤਃ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭਵੇਦ੍ਵਿਜਯਸ਼ਾਲਿਨਾਮ੍ 1.3.1.11.
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪੂਜ੍ਯਤਾਮਿष੍ਟਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵੈਰ੍ਭृਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਨਚਾਹੇ ਲਕੜੇ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਗਣਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯਂਤਾਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਦਗ੍ਰਤਃ
ਤੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਵਰਦਾ ਦੇਵੀ ਸਸਰ੍ਜ ਚ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਥਾਨਰਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤਨੋਤ੍
ਮਾਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲਈ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਕृਤਂ ਖਙ੍ਗਧਾਰਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਵਕ੍ਰ ਸਿਰ, ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਣ੍ਠਂ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਕੁੜੀ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਆਦਤ੍ਤ ਸਹਸਾ ਗੌਰੀ ਲਿਗਂ ਤਸ੍ਯ ਗਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਲ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਲਈ।
ਆਸਜ੍ਜਤ ਪੁਨਰ੍ਲਿਂਗਮਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਤਲਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਮੁੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ।
ਅਚਿਂਤਯਚ੍ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍ 1.3.1.11.
ਉਹ ਦੇਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਆਹਤਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋऽਯਮਿਤਿ ਸ਼ੋਕਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ, 'ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ,' ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ।
ਅਵਿਚਾਰ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਪਗਮ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਲਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਤਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਕੁੜੀ ਨੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੋਂ ਜਲਦਬਾਜੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
ਮਾਨ੍ਯਯਾ ਧਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਕੋऽਪ੍ਯਧਰ੍ਮਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਆਦਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮਹਿषਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਮਰ੍ਦਯਮ੍
ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਸਾਦਸੁਲਭਃ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਵਿਘ੍ਨਸ਼ਤਾਕੁਲਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸੌ ਵੱਡੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ।