ਅਨੇਨੈਵ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਾ ਮੇ ਮਹੀ ਤ੍ਰਿਪਦਲਕ੍ਸ਼ਣਾ ੧੯.
ਇਸ ਨੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਨੇਨ ਮਮ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤृਤੀਯਂ ਪਦਮੇਵ ਚ ੧੯.
ਇਸ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਤੀਜਾ ਪੈਰ ਹੋਰ ਦੇਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪਰਮਂ ਵਚਃ ੧੯.
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਚਾਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਕ੍ਰਮਰੂਪਿਣਾ ੧੯.
ਅੱਜ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਦਤ੍ਤਾ ਹਿ ਵਿਭੋ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ੧੯.
ਪਰ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਪਦਾਨਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਮੇ ਚਾਦ੍ਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਕੁਤੋऽਧੁਨਾ ਤਦੋਵਾਚ ਚ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹ੍ਯੁਰੁਕ੍ਰਮਮਵਸ੍ਥਿਤਾ॥ ੧੯.
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਕੁਤੋ ਵੇਯਮੁਰੁਕ੍ਰਮੇਣ ਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕੀ ਭੁਵਨੈਕਨਾਥ ੧੯.
ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਹਾਯ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋ ਤ੍ਵਮੇਵਂ ਕੁਰੁ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਦਦਾਤਿ ਮੇ ਪਤਿਸ੍ਤੇਦ੍ਯ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੧੯.
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਗੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੁਣ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਤੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਨਿਧੇਹਿ ਮੇ ਪਦਂ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਿ ਦੇਵਵਰ ਪ੍ਰਭੋ ੧੯.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਤृਤੀਯਂ ਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕੁਰੁ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਿ ਪਤੇਰ੍ਮਮ ੧੯.
ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੀਜਾ ਪੈਰ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ੧੯.
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਤਲਂਗਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾ ਵਿਲਂਬਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੧੯.
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ; ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਤਾਤ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ੧੯.
ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇ; ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਦਦਾਮਿ ਤੇ ੧੯.
ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਚਕ੍ਰਿਣਾ ੧੯.
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗ ਕੇ—
ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ ੧੯.
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਪਦਾਂਭੋਜੇ ਤਵ ਦੇਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ੧੯.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰਾਂ ਵੱਲ ਮੇਰੀ ਭਕਤੀ ਜਾਗੇ।
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤਭਾਵਨਃ ੧੯.
ਉਸ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਬਲੇ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤਲਂ ਯਾਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਸਂਬਂਧਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ ੧੯.
ਹੇ ਬਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾ।
ਸੁਤਲੇ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੇਵਦੇਵ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ ੧੯.
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੁਤਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?
ਤਦੋਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਬਲਿਂ ਤਂ ਕृਪਯਾऽਨ੍ਵਿਤਤਃ ੧੯.
ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਵ ਵਿਭੋ ਨਿਵਾਸਾਮਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਾ ਖਿਦ੍ਯਤਾਮਸੁਰਵਰ੍ਯ ਬਲੇ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ੧੯.
ਹੇ ਬਲੀ, ਆਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਸੁਣ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਮੋਰਤੁਲਤੇਜਸਃ ੧੯.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਦਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤੇਨੈਵ ਬਾਣਮੁਖ੍ਯੇਨ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ ੧੯.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਚਕਾ ਯੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤਿ ਬਲਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੯.
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਭੁਕ੍ਤਿਕਾਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਕਾਮਾਸ੍ਤਥਾ ਪਰੇ ੧੯.
ਜੋ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ,
ਏਵਂਵਿਧੋ ਬਲਿਰ੍ਜਾਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਛਂਕਰਸ੍ਯ ਚ ੧੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਲੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਸ਼ੁਚਿਂ ਭੂਮਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਮਹਤ੍ ੧੯.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਧ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪਾ ਲਵੇ,
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਯਂਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੧੯.
ਤਾਂ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ!
ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਪਰਤਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪੂਜਨੀਯੋ ਹਿ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੯.
ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ।