ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਦ੍ਦਿਗਂਤਰਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਯਜਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਡਾਮਰ੍ਕ੍ਕੌ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੮.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਡਾ ਤੇ ਅਮਰਕਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਵੁਤ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੮.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਬਟੁਰੂਪਿਣਮ੍ ੧੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਟੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਯਾਤ ਏਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ॥ ੧੮.
ਇੱਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ — ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਮਝ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ —
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤੋ ਮਹਾਨ੍ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਬਟੁਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਨਿਜਾਸਨੇ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਵਿਨਮ੍ਰਕਂਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੧੮.
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਵਾ ਚਾਧਿਕੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ ੧੮.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਰਿष੍ਠਾ ਯੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸਿਪਾਦਯਃ ੧੮.
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਜੁषਾਣਸ੍ਯ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ੧੮.
ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ,
ਅਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਰਾ ੧੮.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਸੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇਣ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸੈਵ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍॥ ੧੮.
ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੇਨ ਨੀਤੋऽਭਵਤ੍ਸਭਾਮ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਰੋਚਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨਿਂਦ੍ਰੋ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਨੇਨ ਤੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ ੧੮.
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦੀਪੇਨ ਮਹਤਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਲਭਵਤ੍ਸੁਰਾਃ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤਮਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਿਤਂ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ੧੮.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਓ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਉਟਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਮੇ ਦੇਹਿ ਭੂਮੀਂ ਭੂਮਿਭृਤਾਂਵਰ ੧੮.
ਉਟਾ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਹੇ ਬਟੋ ਪਂਡਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵਚਨਂ ਪੁਰਾ ੧੮.
ਹੇ ਬਟੂ, ਪੰਡਿਤ ਬਣ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬਚਨ ਕਹੇ ਗਏ,
ਵਦ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਮਹਾਭਾਗ ਕਿਯਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਹੀਂ ਤਵ ੧੮.
ਮਹਾਨ ਭਾਗ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾਹ ਵਾਮਨੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮਯਨ੍ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ ੧੮.
ਫਿਰ ਵਾਮਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਯੇ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਨਾਨ੍ਯੇ ਵੇषਧਰਾ ਹ੍ਯਮੀ ੧੮.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰ੍ਮਤ੍ਸਰਾ ਜਿਤਕੋਧਾਵਦਾਨ੍ਯਾ ਹਿ ਮਹਾਮਤੇ ੧੮.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਸ੍ਵੀ ਤ੍ਵਂ ਬਹੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਦਾਤਾਸਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ ੧੮.
ਤੂੰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਹੈਂ।
ਬਹੁਤ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹ੍ਯਾ ਵੈ ਸੁਰਸੂਦਨ ੧੮.
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਿਪਦਂ ਪੂਰ੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਸ੍ਤੁਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ਤਾਵਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਯਦਿ ਦਾਤਾਸਿ ਭੋ ਬਲੇ॥ ੧੮.
ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਗ ਹੀ ਕਾਫੀ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾਨੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ। ਹੇ ਬਲੀ।