ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ੧੮.
ਉਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨੈਵ ਉਪਨੀਤਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੧੮.
ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ (ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ) ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਖਲਾ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾ ਅਜਿਨਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੮.
ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ੧੮.
ਉਥੇ ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਖ ਲਿਆਈ।
ਅਭਿਵਂਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੋ ਵਾਮਨੋ ਹ੍ਦਿਤਿਂ ਤਥਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕਸ੍ਯ ਬਲੇਰਾਹ ਚ੍ਛਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ॥ ੧੮.
ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਮਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕਂਪਯਨ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਪਦਾ ਭਰੇਣ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਯਥਾਰ੍ਥਾਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤੋ ਜਨੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ੧੮.
ਲੋਕਾਂ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਦ੍ਗਾਪਯਨ੍ਸਾਮ ਯਤੋ ਹਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਕਾਰ ਦੇਵੋ ਬਟੁਰੂਪਵੇषਃ ੧੮.
ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵ ਨੇ ਬਟੂ (ਬੌਨੇ) ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਮਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਬਲੇਸ੍ਤਦਾ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਂਯਜਨ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਦੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਦ੍ਦਿਗਂਤਰਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਯਜਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਡਾਮਰ੍ਕ੍ਕੌ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੮.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਡਾ ਤੇ ਅਮਰਕਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਵੁਤ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੮.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਬਟੁਰੂਪਿਣਮ੍ ੧੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਟੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਯਾਤ ਏਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ॥ ੧੮.
ਇੱਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ — ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਮਝ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ —
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤੋ ਮਹਾਨ੍ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਬਟੁਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਨਿਜਾਸਨੇ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਵਿਨਮ੍ਰਕਂਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਜਾ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਯੋ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੧੮.
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਸਮਂ ਵਾ ਚਾਧਿਕੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ ੧੮.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਵਰਿष੍ਠਾ ਯੇ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸਿਪਾਦਯਃ ੧੮.
ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪੂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਜੁषਾਣਸ੍ਯ ਤਪੋ ਮਹਤ੍ ੧੮.
ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਦਿਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ,
ਅਭਵਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਂਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਰਾ ੧੮.
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਅਸੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਕੀਰ੍षੁਣਾ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇਣ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸੈਵ ਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍॥ ੧੮.
ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯੇਨ ਨੀਤੋऽਭਵਤ੍ਸਭਾਮ੍ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਰੋਚਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨਿਂਦ੍ਰੋ ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਪੁਤ੍ਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਰੋਚਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦਾਨੇਨ ਤੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ ੧੮.
ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦੀਪੇਨ ਮਹਤਾ ਦਗ੍ਧਾਃ ਸ਼ਲਭਵਤ੍ਸੁਰਾਃ ੧੮.
ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਗਏ।