ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਂਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੧੮.
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋ ਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ ੧੮.
ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਵਚਨਂ ਬਲੇ ਮਮ ਨ ਰੋਚਤੇ ੧੮.
ਹੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਖੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨੈਵ ਯਜ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ੧੮.
ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨੀਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਮਨਸ੍ਵੀ ੧੮.
'ਠੀਕ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਬਲੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਤਦ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਦਿਤਾ।
ਤਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯਾ ਗੁਰੁਕੁਲ੍ਯਸਂਜ੍ਞਕਂ ਤੀਰੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਮੁਦਾਰਸ਼ੋਭਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਗੁਰੂ ਕੁਲ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਬਲਿਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਚਾਰ੍ਯਮृਤ੍ਵਿਜਃ षੋਡਸ਼ਾऽਭਵਨ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਆਚਾਰਿਆ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਿਤਵਿਕ (ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ) ਹੋ ਗਏ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਮੂਨਮੇਕੇਨ ਸ਼ਤਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪਰੇਣ ਹਿ ੧੮.
ਇੱਕ ਦਫਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਸੌ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ।
ਯਾਵਦ੍ਯਜ੍ਞਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੧੮.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੇਗਾ।
ਵ੍ਰਤੇਨ ਤੇਨ ਸਂਤੁष੍ਟੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ੧੮.
ਉਸ ਵਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਦਿਤ੍ਯਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪੇਨੈਵ ਉਪਨੀਤਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਭੁਃ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿਚ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਂ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ੧੮.
ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਯਜਨੋਪਵੀਤ (ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ) ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਖਲਾ ਚ ਸਮਾਨੀਤਾ ਅਜਿਨਂ ਚ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੮.
ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਹਿਰਨ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਮਾਨੀਤਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ੧੮.
ਉਥੇ ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਖ ਲਿਆਈ।
ਅਭਿਵਂਦ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੋ ਵਾਮਨੋ ਹ੍ਦਿਤਿਂ ਤਥਾ ਯਾਜ੍ਞਿਕਸ੍ਯ ਬਲੇਰਾਹ ਚ੍ਛਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ॥ ੧੮.
ਸ਼੍ਰੀ ਵਾਮਨ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਦਾ ਮਹੇਸ਼ਃ ਸ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕਂਪਯਨ੍ਗਾਂ ਪ੍ਰਪਦਾ ਭਰੇਣ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਪ੍ਰਭੂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਯਥਾਰ੍ਥਾਭਿਰਭਿष੍ਟੁਤੋ ਜਨੈਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਦੇਵਗਣੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ੧੮.
ਲੋਕਾਂ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੱਚੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਦ੍ਗਾਪਯਨ੍ਸਾਮ ਯਤੋ ਹਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚਕਾਰ ਦੇਵੋ ਬਟੁਰੂਪਵੇषਃ ੧੮.
ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵ ਨੇ ਬਟੂ (ਬੌਨੇ) ਦਾ ਰੂਪ ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਂ ਮਹਾਯਜ੍ਞਮਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਬਲੇਸ੍ਤਦਾ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਲੀ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਂਯਜਨ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਦੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪੇਣ ਮਹਤਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਾਸੀਦ੍ਦਿਗਂਤਰਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਯਜਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਬਲਿਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਡਾਮਰ੍ਕ੍ਕੌ ਚ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੧੮.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਸ਼ੰਡਾ ਤੇ ਅਮਰਕਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾਵੁਤ੍ਥਿਤੌ ਤੌ ਤਦਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੮.
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਏ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰਿਂ ਬਟੁਰੂਪਿਣਮ੍ ੧੮.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਬਟੂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਯਾਤ ਏਕ ਏਵ ਨ ਚਾਪਰਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਜਾਨੀਹਿ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤੇ॥ ੧੮.
ਇੱਕ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅਸੀਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ — ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਸਮਝ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ ੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ —
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤੋ ਮਹਾਨ੍ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਆਨਯਿਤ੍ਵਾ ਬਟੁਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯਃ ਨਿਜਾਸਨੇ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਲਿਆ।
ਵਿਨਮ੍ਰਕਂਧਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਗਿਰਾ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਰੋਚਨਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ ੧੮.
ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ,