ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਹਰਿਃ ੧੮.
ਦੈਤ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਵਚਨੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪਿਣਾ ਸ੍ਵਕਰੇਣ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋऽਸੁਰਃ॥ ੧੮.
ਜਦ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਹ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੇਨ ਪੁਰਾ ਯਸ੍ਤੁ ਕृਤੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਃ ੧੮.
ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ,
ਦਾਨਾਤ੍ਪਰਤਰਂ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੧੮.
ਦਾਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਚ੍ਚ ਕਿਂਚਿਚ੍ਚ ਤਦਾਨਂਤ੍ਯਾਯ ਕਲ੍ਪਤੇ ੧੮.
ਆਦਮੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਰਾਜਸਂ ਚੈਵ ਤਾਮਸਂ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਤਮ੍ ੧੮.
ਦਾਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਸਾਤਵਿਕ, ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਤਾਮਸੀ।
ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤ੍ਯ ਚੇਂਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪਿਣੇ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਐਕਪਦ੍ਯੇਨ ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇ ਜਾਤਾ ਮਂਡਲਾਯ ਵੈ ੧੮.
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤੇ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦਾਨਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ੧੮.
ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਉਹ ਦਾਨ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰੋਚਨਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ਕਿਤਵੋऽਸੌ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ ੧੮.
ਵੈਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕਿਤਵ ਬੜਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਕਲੇਵਰਂ ਚ ਤਤ੍ਯਾਜ ਪਤਿਲੋਕਂ ਗਤਾ ਤਤਃ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਬਲਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਬਭੂਵ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ੧੮.
ਉਹ 'ਬਲੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਣੀ।
ਗਤਸ੍ਤੇ ਕਥਿਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੧੮.
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤਤਾਪ ਤਪਸਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਦਾऽਸੁਰਃ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਆਪ ਹੀ ਸੂਰਜ ਬਣ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥਾ ਚ ਨੈਰ੍ऋਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਂਬੁਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਮਾਸ੍ਤੇ ਬਲਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਤ੍ਰਿਲੋਕਭੁਕ੍॥ ੧੮.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਬਲੀ ਆਪ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਰਤੇਨੈਵ ਕਿਤਵੇਨ ਬਲਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ੧੮.
ਬਲੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਓ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਆਸ੍ਥਿਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਸਹ ੧੮.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਆਵਾਸਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਤ੍ਰ ਅਸੁਰੈਰ੍ਮ੍ਮਮ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ੧੮.
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਭਾਰ੍ਗਵਸ੍ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੇਦਮੁਵਾਚ ਹ ੧੮.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਯਾਜ੍ਞਿਕੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਹਿ ੧੮.
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਸਿਰਫ ਯੱਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸੁਰਗ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸਂਤੁ ਸੁਚਿਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ॥ ੧੮.
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿਣ, ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋ ਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਭਾਰ੍ਗਵਾਣਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ ੧੮.
ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡੇ ਤਪੱਸਵੀ, ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ:
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਚ ਵਚਨਂ ਬਲੇ ਮਮ ਨ ਰੋਚਤੇ ੧੮.
ਹੇ ਬਲੀ, ਜੋ ਗੱਲ ਤੂੰ ਆਖੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨੈਵ ਯਜ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ੧੮.
ਤੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸੌ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸ ਬਲਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾਨੀਂ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਮਨਸ੍ਵੀ ੧੮.
'ਠੀਕ ਹੈ' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਬਲੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਕੇ, ਤਦ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਦਿਤਾ।
ਤਨ੍ਨਰ੍ਮਦਾਯਾ ਗੁਰੁਕੁਲ੍ਯਸਂਜ੍ਞਕਂ ਤੀਰੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਮੁਦਾਰਸ਼ੋਭਮ੍ ੧੮.
ਉਹ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਗੁਰੂ ਕੁਲ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਗੁਰੁਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਯਸ਼ਾਬਲਿਃ ੧੮.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਬਲੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਚਾਰ੍ਯਮृਤ੍ਵਿਜਃ षੋਡਸ਼ਾऽਭਵਨ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਆਚਾਰਿਆ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਰਿਤਵਿਕ (ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ) ਹੋ ਗਏ।
ਯਜ੍ਞਾਨਾਮੂਨਮੇਕੇਨ ਸ਼ਤਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਪਰੇਣ ਹਿ ੧੮.
ਇੱਕ ਦਫਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਨਾਲ ਸੌ ਹੋਰ ਯਜਨ ਕਰ ਲਏ।
ਯਾਵਦ੍ਯਜ੍ਞਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੧੮.
ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੇਗਾ।