ਦੇਵੀਸਿਂਹਸ਼੍ਚਪੇਟੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਨਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥੱਪੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਥ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਫੁਟਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਬੱਘ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਾਭਿਰ੍ਨ੍ਨੀਲਰੇਖਾਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਪਿਂਗਲਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੀਲਾ ਸਰੀਰ ਲੰਬੀਆਂ, ਨੀਲੀ ਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਗੈਰਿਵ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮੁਚ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਰਤੋ ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਬਚਾਅ ਲਈ ਭੱਜਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੁਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਰਯਾਦ੍ਦੇਵੀ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਚਸਾ 1.3.1.11.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖੇ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਤੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਾਰਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਮਾਸ਼੍ਵਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਗਜੇਂਦ੍ਰਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਮਦਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਹੀਤਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮੱਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਅਥ ਖਡ੍ਗਧਰੋ ਵੀਰਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਣਿਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਡੀੰਗ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਡਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਦੇਵੀ ਚ ਵਿਲਸਤ੍ਖਡ੍ਗਚਕ੍ਰਚਕ੍ਰਲਸਤ੍ਕਰਾ
ਅਤੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਭੂਯਃ ਸ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯਾਸੁਰਮਾਯਯਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵੈਮੁਨੀਂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚੋਦਿਤੋ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਮਤਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮੇਤਦਦ੍ਯ ਮੋਹਾਯ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰਭ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?
ਭਿਨ੍ਨਾਨਾਮਸ੍ਯ ਦੇਹਾਨਾਮੁਪਸਂਹਰਣਾਤ੍ਤਵ 1.3.1.11.
ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤृਣਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਸ੍ਯ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਾਂ ਸੂਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਸਮਾਕਰ੍षਯਤਾਂ ਰਿਪੋਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਬੋਧਿਤਾਤੇਨ ਪੁਰਾ ਭਗਵਤੀ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਨੇਕਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੇਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਵਿਲੁਠਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਾਕ੍ਰਾਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਨ੍
ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟਦਾ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਮੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮੁਖਭਿਨ੍ਨਾਂਗਰਕ੍ਤਧਾਰਾਸਮੁਦ੍ਧਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਅਥ ਖਡ੍ਗੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਕਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਚ੍ਛਿਰਃ
ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਮਹਰ੍षਯਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਃ
ਦੁਰਗਾ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਭਜਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਸਿ ਤ੍ਵਮਂਬਿਕੇ 1.3.1.11.
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈਂ।
ਏਕੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਤ੍ਵਂ ਨਾਮਭੇਦੇਰ੍ਨਿਗਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਵਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਸ਼ਿਵਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਸੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।
ਛਿਨ੍ਨਮੇਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਰਃ ਸਜੀਵਮਿਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰੂਪਮੇਵ ਸਦਾਸ੍ਤੁ ਨਃ
ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇ।
ਸ਼ੂਲਘਣ੍ਟਾਂਕੁਸ਼ਕਸ਼ਾਕਪਾਲਕੁਲਿਸ਼ਾਦਿਭਿਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਘੰਟੀ, ਅੰਕੁਸ਼, ਢਾਲ, ਖੋਪੜੀ, ਵਜਰ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ,
ਆਪੂਰਿਤਾ ਤ੍ਵਮੇਵਾਂਬ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਨਿਹਂਸਿ ਨਃ
ਹੇ ਮਾਂ, ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।