ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਵੈ ੧੮.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡਾ ਯਜਮਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੧੮.
ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੰਜੂਸੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਯ ਇਂਦ੍ਰ ਕृਮਿਰੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਮਿਰਿਂਦ੍ਰੋ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ੧੮.
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਜੰਮਣ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੧੮.
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੧੮.
ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ੧੮.
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ।
ਕਿਤਵੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਂਦਕਃ ੧੮.
ਜੂਆਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਕੈਤਾਵਾਚ੍ਚ ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍ ੧੮.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਜੂਏ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕੌਪੀਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੧੮.
ਉਸ ਜੂਆਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਹੀ ਸੀ।
ਗਣਿਕਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦਾਯ ਧਾਵਮਾਨੋ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੮.
ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਲਈ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਪਤਨਾਨ੍ਮੂਰ੍ਛਯਾ ਯੁਕ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤਦਾऽਭਵਤ੍ ੧੮.
ਦੌੜਦਿਆਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਹਿ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਕਲ ਜਾਗ ਪਈ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਕਂ ਮਹਤ੍ ੧੮.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ ੧੮.
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਹ ਮੁੜ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਪਚਨੀਯੋਸਿ ਮੇ ਮਂਦ ਨਰਕੇषੁ ਮਹਤ੍ਸੁ ਚ ੧੮.
ਹੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਉਣਾ ਹੈ।
ਪਾਪਾਚਾਰੋ ਹਿ ਭਗਵਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੈਵ ਮਯਾ ਕृਤਃ ੧੮.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਚਾਖ੍ਯਾਤਂ ਦ੍ਤ੍ਤਮਸ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਨਃ ੧੮.
ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਹ ਮੁੜ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਘਟਿਕਾਤ੍ਰਯਮੇਵ ਚ ੧੮.
ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਘੜੀਆਂ ਹੀ ਮਿਲੀਆਂ।
ਆਗਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਦੇਵਃ ਸੁਰ੍ਵੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾ॥ ੧੮.
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਭਗਤਿ ਭਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਘਟਿਕਾਤ੍ਰਿਤਯਂ ਯਾਵਤ੍ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਰਂਦਰ ੧੮.
ਪੁਰੰਦਰ, ਤਿੰਨ ਘੜੀਆਂ ਜਿਤਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਨਮਾਰ੍ਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਭਵਨਂ ਦੇਵਰਾਜਸ੍ਯ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍॥ ੧੮.
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਕ੍ਰਾਸਨੇऽਭਿषਿਕ੍ਤੋऽਸੌ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ ੧੮.
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕਿਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ ੧੮.
ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਲਈ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?
ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਯਾਤਾਃ ਸ਼ਿਵਸੇਨਾਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ੧੮.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ।
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ ੧੮.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਵਰਾਕਾਸ੍ਤੇ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਮੂਢਾ ਵਿषਯਲੋਲੁਪਾਃ ੧੮.
ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਲਪਟੇ ਲੋਕ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਪੂਜਨੀਯੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵੇਦਿਭਿਃ ੧੮.
ਜੋ ਜੀਵ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰੋਧਸਾਭਿषਿਕ੍ਤੋऽਸੌ ਪੁਰਂਦਰਪਦੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ੧੮.
ਉਹ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਪਦ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀਮਾਨਯਸ੍ਤ੍ਵੇਤਿ ਯਥਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ ੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇੰਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ।'
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਵਾਚ੍ਯਂ ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ ੧੮.
ਮੇਰਾ ਇੰਦਰਾਣੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ।