ਤਪਸਾ ਪਰਮੇਣੈਵ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋਹਂ ਤਵਾਨਘੇ ੧੮.
ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤੇ, ਤੇਰੀ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਦਿਤਿਸ੍ਤਮੁਵਾਚਹ ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਰਣਾਪਨ੍ਨਾਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ॥ ੧੮.
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਿਲ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਕੁਂਠਾਧਿਪਤਿਃ ਸ ਏਕਃ ੧੮.
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਯੈਵ ਮਯਾ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯੇਨੈਵ ਦੇਵਾ ਜਯਮਾਪ੍ਨੁਵਂਤਿ ੧੮.
ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਣ?
ਗਦਮੁਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੮.
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਧ, ਵਧ ਦੇ ਲਈ।'
ਗਦੋਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਤੀਵ ਭਾਮਿਨੀ ੧੮.
ਗਦਾ ਨੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਵਰਗਾ ਆਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਦਾ ਵਿष੍ਮੁਰੁਵਾਚ ਪਰਿਸਾਂਤ੍ਵਯਨ੍ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੱਕਰ ਬਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ।
ਤਦੋਵਾਚ ਤ੍ਵਰੇਣੈਵ ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ੧੮.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋऽਸਿ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੋ ਤਥਾਸੌ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਬਹੁਧਾ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਬਹੁ॥ ੧੮.
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਦਾ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਸ੍ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਹ ਦੱਸੋ।
ਤਦਾ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਦਿਵਿ ੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਬਲੀ ਸਮੇਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਨ ਵਿਦੁਰ੍ਹ੍ਯਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗਤਾਨ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਾਤ੍ ੧੮.
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਦਾ ਹਿ ਸਂਭ੍ਰਮਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿ ਹਂਤੁਕਾਮਾਃ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਇਂਦ੍ਰਾਸਨੇ ਚ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਹ੍ਯਭਿषਿਕ੍ਤੋ ਬਲਿਸ੍ਤਦਾ ੧੮.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ।
ਤਥੈਵਾਧਿष੍ਠਿਤੋ ਰਾਜ੍ਯੇ ਬਲਿਰ੍ਵੈਰੋਚਨੋ ਮਹਾਨ੍ ੧੮.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰੋਚਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਾਗੈਸ਼੍ਚਾਸੁਰਸਂਘੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਵਤ੍ ੧੮.
ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਮਹੇਂਦਰ ਵਾਂਗ, ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਦਾਨੈਰ੍ਦ੍ਦਾਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਦਾਨਿਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ ੧੮.
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਦਾਨ ਲੈਣ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਕਾਮਯਤੇ ਕਾਮਾਂ ਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਿਤਰਤ੍ਯਸੌ ੧੮.
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗ ਨ ਦਦਾਤਿ ਕਦਾਚਨ ੧੮.
ਪਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਦੇ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਤ੍ਨਤੋ ਯੇਨ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸੁਕृਤਂ ਨਰੈਃ ੧੮.
ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ।
ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੇਨ ਵੈ ੧੮.
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡਾ ਯਜਮਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਿਤਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੧੮.
ਜੋ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਸੀ, ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕੰਜੂਸੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ।
ਯ ਇਂਦ੍ਰ ਕृਮਿਰੇਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਮਿਰਿਂਦ੍ਰੋ ਹਿ ਜਾਯਤੇ ੧੮.
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਜੰਮਣ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਬਣ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੧੮.
ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੧੮.
ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰੈਵੋਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ ੧੮.
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ।
ਕਿਤਵੋ ਹਿ ਮਹਾਪਾਪੋ ਦੇਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਨਿਂਦਕਃ ੧੮.
ਜੂਆਰੀ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਦਾ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਾਤ੍ਕੈਤਾਵਾਚ੍ਚ ਜਿਤਂ ਧਨਮ੍ ੧੮.
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੇ ਜੂਏ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕੌਪੀਨਮਾਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਿਤਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੧੮.
ਉਸ ਜੂਆਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਲੰਗੋਟ ਹੀ ਸੀ।
ਗਣਿਕਾਰ੍ਥਮੁਪਾਦਾਯ ਧਾਵਮਾਨੋ ਗृਹਂ ਪ੍ਰਤਿ ੧੮.
ਉਹ ਗਣਿਕਾ ਲਈ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।