ਅਸੁਰਂ ਕਂਚਿਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਟਨਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਹਿ ਜ੍ਵਲਯਾਮਾਸ ਚ ਕੋਪਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਉਠਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਭਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਾਪਰਿਲੀਢੋਨ੍ਨਤਸ਼ੈਲਸ਼ृਂਗਭਾਗਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਤਿਘਰ੍ਘਰ ਦੀਰ੍ਘਘੋਰਨਾਦਸ੍ਫੁਟਦਂਡਭ੍ਰਮਮੋਹਿਤਾਮਰੋ ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲਕੜੀ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਯੇ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ਬਲਿਤ੍ਰਯਾਢ੍ਯਾਂ ਮृਗਰਾਜਸ੍ਥਿਤਿਭਾਸੁਰਾਂ ਭਵਾਨੀਮ੍।।1.3.1.10.
ਮੌਤ ਲਈ, ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਸ਼ੈਲਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਪਿਤਃ ਸਮਪੂਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ੈਲਸਾਰਪ੍ਰਦੁਰ੍ਧਰਃ
ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਾਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਕ੍ਰੈਰਸਿਭਿਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਾਕृਤਿਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਚਂਡਨਿਨਦਾਨਨਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਦੇਵੀਸਿਂਹਸ਼੍ਚਪੇਟੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਪਾਣਿਨਾ
ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥੱਪੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਥ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਫੁਟਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਬੱਘ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਆ ਗਿਆ।
ਦੀਰ੍ਘਾਭਿਰ੍ਨ੍ਨੀਲਰੇਖਾਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਃ ਪਿਂਗਲਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੀਲਾ ਸਰੀਰ ਲੰਬੀਆਂ, ਨੀਲੀ ਧਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮृਗੈਰਿਵ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਂ ਮੁਚ੍ਯਮਾਨੋऽਗ੍ਰਤੋ ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਬਚਾਅ ਲਈ ਭੱਜਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਛੁਟਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਗਚ੍ਛਂਤਂ ਰਯਾਦ੍ਦੇਵੀ ਭਲ੍ਲੇਨ ਸ਼ਸ਼ਿਵਰ੍ਚਸਾ 1.3.1.11.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਸ੍ਤਨ੍ਮੁਖੇ ਮਗ੍ਨਸ੍ਤਦ੍ਰਕ੍ਤੇਨ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਦੈਤ੍ਯੋ ਵਾਰਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵੀਮਾਸ਼੍ਵਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ, ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਗਜੇਂਦ੍ਰਂ ਸਮਾਯਾਂਤਂ ਮਦਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਹੀਤਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮੱਦ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਅਥ ਖਡ੍ਗਧਰੋ ਵੀਰਸ਼੍ਚਰ੍ਮਪਾਣਿਃ ਸਮੁਦ੍ਗਤਃ
ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਡੀੰਗ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਡਾਲ ਲੈ ਕੇ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਦੇਵੀ ਚ ਵਿਲਸਤ੍ਖਡ੍ਗਚਕ੍ਰਚਕ੍ਰਲਸਤ੍ਕਰਾ
ਅਤੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਚੱਕਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਭੂਯਃ ਸ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯਾਸੁਰਮਾਯਯਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਹਿਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵੈਮੁਨੀਂਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚੋਦਿਤੋ ਗੌਤਮੋ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਗੌਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪ੍ਰਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪਰਾ ਮਤਾ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮੇਤਦਦ੍ਯ ਮੋਹਾਯ ਯੁਦ੍ਧਮਾਰਭ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਅੱਜ ਇਹ ਜੰਗ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਭੁਲਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ?
ਭਿਨ੍ਨਾਨਾਮਸ੍ਯ ਦੇਹਾਨਾਮੁਪਸਂਹਰਣਾਤ੍ਤਵ 1.3.1.11.
ਤੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਤृਣਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਸ੍ਯ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਾਂ ਸੂਕੇ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਸਮਾਕਰ੍षਯਤਾਂ ਰਿਪੋਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਸ੍ਮ ਬੋਧਿਤਾਤੇਨ ਪੁਰਾ ਭਗਵਤੀ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਅਨੇਕਗਿਰਿਸਂਕਾਸ਼ਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਗ੍ਰਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੇਕ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਨਿष੍ਪਿष੍ਟੋ ਵਿਲੁਠਨ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਨਾਕ੍ਰਾਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਿਸ੍ਫੁਰਨ੍
ਉਹ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੁੱਟਦਾ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਮੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।