ਯਦਾ ਹਿ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਵਰਾਃ ਸੁਰੇਸ਼ੈਰ੍ਨਿਹਨ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦਿਸ਼ਃ ੧੭.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਵृਤ੍ਰੇਣ ਕੋਪਿਨਾ ਚੈਵਂ ਧਿਕ੍ਕृਤਾ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਾਃ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਂਛਣਾ ਦਿੱਤੀ।
ਹੇ ਧੂਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਕਾਲ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯ ਵृਕਾਸੁਰ ੧੭.
ਹੇ ਧੂਮਰਾਖ਼ਸ਼, ਮਹਾਕਾਲ, ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ, ਵ੍ਰਿਕਾਸੁਰ,
ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਵਿਹਾਯੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ੧੭.
ਸੁਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਖ਼ਤਰੀਓ,
ਸਂਗਰੇ ਮਰਣਂ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ ੧੭.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸਂਗਰਂ ਯੇ ਵੈ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍॥ ੧੭.
ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਭृਤ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਵੈ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ ੧੭.
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਘਾਤਹਤਾ ਯੇ ਵੈ ਮृਤਾ ਵਾ ਸਂਗਰੇ ਤਥਾ ੧੭.
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ,
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਦੇਹਾ ਯੇ ਗਵਾਰ੍ਥੇ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰਣਾਤ੍ ੧੭.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਣੇऽਪਿ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਪਾਪਿਨੋ ਨਿਹਤਾਃ ਪੁਰਃ ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੇ ਪਾਪੀ ਵੀਰ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਥਵਾ ਤੀਰ੍ਥਗਮਨਂ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਮੇਵ ਚ ੧੭.
ਜਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ—
ਐਕਪਦ੍ਯੇਨ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ ੧੭.
ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਵਦਾਨਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਵਿਸ਼ਂਕਿਤੈਃ ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਯੂਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੌਰਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੇਤਾਃ ਕੁਲੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਮਹਾਨੁਭਾਵਾਃ ੧੭.
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹੀ ਹਿੰਮਤ, ਚੰਗੀ ਕੁਲ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਅ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਤ ਏਵ ਸਰ੍ਵੇ ਖਲੁ ਪਾਪਲੋਕਾਨ੍ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨੂਨਂ ਵਚਨਾਤ੍ਸ੍ਮृਤੇਸ਼੍ਚ॥ ੧੭.
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮਝਾਏ ਹਨ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਪਾਪਿष੍ਠਾਸ੍ਤ੍ਵਧਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਾਃ ੧੭.
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਪੀ, ਅਧਰਮੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਾਤਕ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੁਹਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਮਿਕਾਰ੍ਯਭਰਕ੍ਸ਼ਮੈਃ ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਵਚਂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਅਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ੧੭.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਵਿਗਾਢੇ ਵृਤ੍ਰੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਪਤਿਃ ਸ ਏਕਃ ੧੭.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਘੰਭੀ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਵੱਡਾ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਇਕੱਲਾ ਖਲੋਤਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰृਣੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਹਿਤਮ੍ ੧੭.
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਭਲੇ ਤੇ ਸਹੀ ਹੈ।
ਕਿਂਬਲਾਰ੍ਥਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ੧੭.
ਤੂੰ ਛੋਟੀ ਲਾਭ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਆ?
ਯੇ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੋ ਮਂਦਾ ਮੂਢਾ ਧਰ੍ਮਬਹਿष੍ਕृਤਾਃ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰ ਮਨਸਾ ਸਂਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੧੭.
ਜੋ ਲੋਕ ਅਗਾਹ, ਮੰਦੇ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਲੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ ੧੭.
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰ।
ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਸ੍ਥਿਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ ਐਰਾਵਤਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਵृਤ੍ਰਜਿਘਾਂਸਯਾ॥ ੧੭.
ਤੂੰ ਨਾ ਜਾ, ਡਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿ। ਫਿਰ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਮਾਯਾਂਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵृਤ੍ਰੋ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ ੧੭.
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਖਲੋ ਗਿਆ।
ਆਦੌ ਮਾਂ ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵੇਤਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਘਾਤਯਾਮ੍ਯਹਮ੍॥ ੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੱਜਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ੧੭.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਮਾਪਤਂਤਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਰੇਣੈਕੇਨ ਲੀਲਯਾ ੧੭.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਸਤੂ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਈ।
ਸਾ ਗਦਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਸਵਜ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਵਜਰ ਸਮੇਤ ਜਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਯਧ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਂ ਦੇਵਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੀਮਮਰਾਵਤੀਮ੍॥ ੧੭.
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਓ।