ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਜਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਕਰੁਣਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਲ ਭੂਰਿਭਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਵਾਚਂ ਕਪਿਮੁਖੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਾਂਦਰ-ਮੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ 1.3.1.10.
ਫਿਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਲਸ਼ਕਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਯੁਗਾਂਤਸਮਯੋਦ੍ਵੇਲਚਤੁਰਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਲਸ਼ਕਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਗੌਰੀ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੌਰੀ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਲਂਬਕਰ੍ਣਪਯੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਲੱਤ, ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਹਂ ਗ੍ਰਸਾਮਿ ਸਕਲਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਕੇਵਲਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ।
ਤੇषਾਂ ਕਥਯਤਾਂ ਸ਼ਂਖਂ ਗਣਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨੀਗਣੈਃ
ਉਹ ਜਦ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਤਥਾਰੂਪਾਮਾਪਤਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕ—
ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਥਾਨਾਂ ਵਾਰਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਭਿਃ
ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਮਾਤਰੋ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਡਾਕਿਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਾਃ 1.3.1.10.
ਮਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਡਾਕਣੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ—
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृष੍ਟੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯੇਨ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਅਜਿਹੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵੀ ਚ ਸਾਯੁਧਾ ਦृष੍ਟਾ ਜ੍ਵਲਂਤੀ ਨਿਹਤਾਸੁਰੈਃ
ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਦਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਭੁਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆਈ,
ਦੁਂਦੁਭਿਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤਵਤੀ ਪਰਾ
ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅੰਤਵਤੀ ਵੀ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਚ ਚਾਮੁਂਡਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵਲਯਭੀਪਣਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਸਨ।
ਅਸੁਰਂ ਕਂਚਿਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਟਨਂ ਸਾ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਤਾਂ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਦੋ ਹਿ ਜ੍ਵਲਯਾਮਾਸ ਚ ਕੋਪਵਹ੍ਨਿਨਾ ਸਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਸੁਰ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਉਠਿਆ।
ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਭਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਾਪਰਿਲੀਢੋਨ੍ਨਤਸ਼ੈਲਸ਼ृਂਗਭਾਗਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੱਟ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਤਿਘਰ੍ਘਰ ਦੀਰ੍ਘਘੋਰਨਾਦਸ੍ਫੁਟਦਂਡਭ੍ਰਮਮੋਹਿਤਾਮਰੋ ਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਲਕੜੀ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮृਤਯੇ ਵ੍ਯਗਮਦ੍ਬਲਿਤ੍ਰਯਾਢ੍ਯਾਂ ਮृਗਰਾਜਸ੍ਥਿਤਿਭਾਸੁਰਾਂ ਭਵਾਨੀਮ੍।।1.3.1.10.
ਮੌਤ ਲਈ, ਭਵਾਨੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਸ਼ੈਲਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਕੁਪਿਤਃ ਸਮਪੂਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਤਨ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਿਦੂਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਃ ਸ਼ੈਲਸਾਰਪ੍ਰਦੁਰ੍ਧਰਃ
ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਾਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ ਖਡ੍ਗੇਨ ਚਕ੍ਰੈਰਸਿਭਿਰ੍ऋष੍ਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੇਜ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਿਂਹਾਕृਤਿਰ੍ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਚਂਡਨਿਨਦਾਨਨਃ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸਿੰਘ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।