ਤਤ੍ਰਾਗਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਨਮੁਚਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਨਮੁਚਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਟਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਵਿਤਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ ੧੭.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਦੀਯੇਨੈਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮਮ ਦੁਰ੍ਮਤੇ॥ ੧੭.
ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ੧੭.
ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ,
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ੧੭.
ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਤ੍ਵਾਂ ਗਾਤਯਾਮਿ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸਂਯੁਗੇ ੧੭.
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸ ਗਰ੍ਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਃ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਘਮੰਡ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਫੇਨਂ ਕਰਸ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਅਸੁਰਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ॥ ੧੭.
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਝੱਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੇਨੇਨੈਵ ਪੁਰਂਦਰਃ ੧੭.
ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਝੱਗ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਮੁਚਿਰਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮੁਚਿ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਤਦੈਵ ਤਂ ਸ ਫੇਨੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਂਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਹ॥ ੧੭.
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਝੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਵਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਤੇ ਤੁ ਨਮੁਚੌ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੧੭.
ਜਦ ਨਮੁਚਿ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਜਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹਤ੍ਵਾ ਨਮੁਚਿਮਾਹਵੇ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਨਾਮੁਚਿ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜਿੱਤ ਗਏ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਵਵृਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ ੧੭.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਯਦਾ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾ ਦੇਵੈਃ ਪਾਤਿਤਾਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ ੧੭.
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਦੈਤ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗਾਏ ਜਾਂਦੇ,
ਵृਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਰਾਸੁਰਮਾਨਵਾਃ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ — ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ —
ਏਵਂ ਭੀਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸੁਰਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਵੈ ਤਦਾ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਿੱਧ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਛਤ੍ਰੇਣ ਧ੍ਰਿਯਮਾਣੇਨ ਚਾਮਰੇਣ ਵਿਰਾਜਿਤਃ ੧੭.
ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਛਾਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਤੇ ਚਾਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਵृਤ੍ਰਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਪਾਲਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ੧੭.
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ,
ਮਨਸਾਚਿਂਤਯਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰਂ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੧੭.
ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰੁਣਾ ਵਿਦਿਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੇਨ ਪਰੇਣ ਹਿ ੧੭.
ਗੁਰੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਤੁ ਮਂਦਵਾਰੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ੧੭.
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਸੀ,
ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਦੋषਸਮਯੇ ਲਿਂਗਰੂਪੀ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੧੭.
ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਸਦਾ-ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਤਿਲਾਮਲਕਸਂਯੁਤਮ੍ ੧੭.
ਦੁਪਹਿਰ ਸਮੇਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਤਿਲ ਤੇ ਆਂਵਲੇ ਨਾਲ,
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਦੋषਵੇਲਾਯਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਲਿਂਗਮਰ੍ਚ੍ਚਯੇਤ੍ ੧੭.
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਦੋਸ਼ ਵੇਲੇ, ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਜਨੇ ਵਾ ਵਿਜਨੇ ਵਾਪਿ ਅਰਣ੍ਯੇ ਵਾ ਤਪੋਵਨੇ ੧੭.
ਚਾਹੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇਕੱਲੇ, ਜੰਗਲ ਜਾਂ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ,
ਗ੍ਰਾਮਦ੍ਬਹਿਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਗ੍ਰਾਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ ੧੭.
ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਿਆ ਲਿੰਗ, ਪਿੰਡ ਅੰਦਰਲੇ ਨਾਲੋਂ ਸੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਰਣ੍ਯਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਚਿਤਂ ਪਾਰ੍ਵਤਂ ਯਥਾ ਤਪੋਵਨਾਸ਼੍ਰਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਪੂਜਿਤਂ ਵਾ ਮਹਾਫਲਮ੍॥ ੧੭.
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਲਿੰਗ ਸੋ ਗੁਣਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ; ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਲਿੰਗ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਦ੍ਵਿਭਾਗੇਨ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਾਰ੍ਚਨਂ ਬੁਧੈਃ ੧੭.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਹ ਫਰਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਂਚਪਿਂਡਾਨ੍ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੧੭.
ਪੰਜ ਗੋਲੇ ਹਟਾ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।