ਯਥਾ ਮੇਰੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਰਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੧੭.
ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਈ।
ਤੇਨ ਦृष੍ਟੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹੇਂਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਸੁਰਃ ੧੭.
ਉਥੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਤੇ ਬਦ੍ਧਵੈਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਗਏ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਭੀਮਾਨਿ ਵਾਦ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੧੭.
ਹਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਵਾਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਤੂਰ੍ਯੇषੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਰਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੧੭.
ਜਦ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਚੁਸਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾਸੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਰਮ੍ ੧੭.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।
ਛੇਦਿਤਾਃ ਸ੍ਫੋਟਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕੇਚਿਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਾਃ ੧੭.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਟੁੱਟ ਕੇ ਵਿਖਰ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ।
ਭਲ੍ਲੈਸ਼੍ਚੇਰੁਰ੍ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਵ੍ਯਂਗਭੂਤਾ ਦਿਵੌਕਸਃ ੧੭.
ਕੁਝ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਅੰਗ-ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪਤਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਬਹੂਨਿਚ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ ੧੭.
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਤਂ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਬੂਤਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਮ੍ ੧੭.
ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਗਈ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਜਘ੍ਨੇ ਤਰਸਾ ਨਮੁਚਿਂ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੧੭.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਵਜ੍ਰੇਣਾਪਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਗਦਯਾ ਨਮੁਚਿਂ ਜਘ੍ਨੇ ਗਦਾ ਸਾਪਿ ਵਿਚੂਰ੍ਣਿਤਾ ੧੭.
ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਗਦਾ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ।
ਤਥਾ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਂ ਜਘਾਨ ਪੁਰਂਦਰਃ ੧੭.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਤਂ ਵਵਿਧੈਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਜਘਾਨ ਸੁਰਾਰਿਹਾ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਸ੍ਤਦਾ ਚੇਂਦ੍ਰਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਆ ਗਈ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹਾਭਯੇ ੧੭.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਖਤਰੇ ਵਿਚ,
ਜਹ੍ਯੇਨਮਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਹੇਂਦ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਂ ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਘੋਰਤਰਂ ਭਯਾਵਹਮ੍ ੧੭.
ਹੇ ਮਹੇਂਦਰ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰ ਦੇ।
ਅਨ੍ਯੇਨ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਆਹਤੋऽਸੌ ਵਧ੍ਯਃ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨ ਭਵਤ੍ਯਯਂ ਤੁ ੧੭.
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਾਚਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੈਵੀਂ ਸਦਾਨਂਦਕਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਵਹਾਮ੍ ੧੭.
ਉਹ ਦੈਵੀ ਬਾਤ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਸੀਬ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਸੁਣ ਕੇ,
ਤਤ੍ਰਾਗਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਨਮੁਚਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਛਿਤਃ ੧੭.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਨਮੁਚਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਟਃ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਵਿਤਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮ ੧੭.
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਦੀਯੇਨੈਵ ਵਜ੍ਰੇਣ ਕਿਂ ਕृਤਂ ਮਮ ਦੁਰ੍ਮਤੇ॥ ੧੭.
ਹੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ੧੭.
ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ,
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਹਂਤੁਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ੧੭.
ਹੁਣ ਜਦ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਤ੍ਵਾਂ ਗਾਤਯਾਮਿ ਚਾਦ੍ਯੈਵ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸਂਯੁਗੇ ੧੭.
ਜੇ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸ ਗਰ੍ਵਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹਵਸ਼ੋਭਿਨਃ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਘਮੰਡ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਫੇਨਂ ਕਰਸ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਅਸੁਰਾ ਜਹਸੁਸ੍ਤਦਾ॥ ੧੭.
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਝੱਗ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੇਨੇਨੈਵ ਪੁਰਂਦਰਃ ੧੭.
ਸਾਰੇ ਅਸਤਰ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸਿਰਫ਼ ਝੱਗ ਸੀ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਮੁਚਿਰਜ੍ਞਾਯ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੧੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮੁਚਿ ਹੱਸ ਪਿਆ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ।