ਅਦृष੍ਟਂ ਪਰਮਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਪਰਮੇਣ ਹਿ ੧੬.
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਨਿਃਸ੍ਪृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍ ੧੬.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਉਹ ਨਿਰਲੋਭ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਾਚਸ੍ਵ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ਦਧੀਚੇਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ ੧੬.
ਉਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਲਈ, ਤੂੰ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਅੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ।
ਤਥੇਤਿ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ੧੬.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਮਾਰ੍ਜਾਰਮੂषਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ੧੬.
ਉਥੇ ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੇ ਚੂਹੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਜਾਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕ੍ਰੀਡਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੧੬.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਹ੍ਯਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਣਿ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮੇ ੧੬.
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਤ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ।
ਅਥਾਸਨੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਰਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੧੬.
ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਧਿਆਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਭਾਵਸੁਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਚਸਹਿਤਂ ਤਦਾ ੧੬.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ੧੬.
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੧੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍ ੧੬.
ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਭਯਭੀਤਾ ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ੧੬.
ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹੋऽਥ ਸੁਵ੍ਰਤ॥ ੧੬.
ਸਾਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸਮਝੋ, ਹੁਣ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਉਹ ਦੇਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੇ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤੇषਾਂ ਕਿਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੧੬.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੱਸੋ, ਕੀ ਦੇਣਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਿਧਨਾਯਨਃ ੧੬.
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਸ੍ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਮੇਵ ਹਿ ੧੬.
ਮੁਨੀ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨਥੋ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍ ੧੬.
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੁਵਰਚਸਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਅਸ੍ਥ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਾਚਿਤੋ ਦੇਵੈਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲੇਵਰਮ੍ ੧੬.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਦ ਮੇਰੇ ਹੱਡੀਆਂ ਲਈ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਯਿ ਯਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੇਣ ਤਤ੍ਰ ਮਾਮ੍ ੧੬.
ਜਦ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਨੀਂ ਸ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ੧੬.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਧਿਨਾ ਪਰੇਣੈਵ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸ੍ਵਂ ਕਲੇਵਰਮ੍ ੧੬.
ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦਧੀਚਿਨਾਮਾ ਮੁਨਿਵृਂਦਵਰ੍ਯਃ ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਃ ਸ਼ਿਵਦੀਕ੍ਸ਼ਾਭਿਯੁਕ੍ਤਃ ੧੬.
ਦਧੀਚੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੁਰਗਣਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਲਯਂ ਗਤਮ੍ ੧੭.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਵੇਖਿਆ,
ਸੁਰਭਿਂ ਚਾਹ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾਥ ਤਦੋਵਾਚ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ ੧੭.
ਉਹਨਾਂ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ, ਫਿਰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਵਚੋਮਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਲਿਹ੍ਯ ਤਤ੍ ੧੭.
ਉਹ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਚੱਟ ਲਈ।
ਜਗृਹੁਸ੍ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵੈ ਸੁਰਾਃ ੧੭.
ਉਹਨਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਏ।
ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚਾਸ੍ਥੀਨਿ ਬਹੂਨਿ ਤਸ੍ਯ ऋषੇਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਜਗृਹੁਃ ਸੁਰਾਸ਼੍ਚ ੧੭.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹੱਡੀਆਂ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ੧੭.
ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸੁਵਰ੍ਚ੍ਚਾਸ਼੍ਚ ਦਧੀਚਿਪਤ੍ਨੀ ਯਾ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਸਾ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੧੭.
ਫਿਰ ਸੁਵਰਚਾ, ਦਧੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ,