ਨ ਕਲੇਰੁਪਤਾਪੋऽਤ੍ਰ ਨਾਸੁਰੈਰਪਿ ਪੀਡਨਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕਲਿਯੁਗ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਜ਼ੁਲਮ ਹੁੰਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਲਬ੍ਧਵੀਰ੍ਯਮਹੋਦਯਃ
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਵਿਭਵਾਸ੍ਤਵ ਪੂਰ੍ਵਤਪੋਬਲਾਤ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਛਲੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਾਂ ਵਾਸਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਤਾਂ ਸਦਾ
ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਹੀ ਨੇਕ ਦਿਲਾਂ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਮਨ੍ਯਦ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍ 1.3.1.10.
ਤੈਨੂੰ ਅਦੁੱਤੀ ਰਾਜ ਮਿਲਕਤ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ੇषਾਦਬਲਾ ਮਤਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬੇਬਸ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਯੁਕ੍ਤਿਭੇਦੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਸਂਮਤੈਃ
ਜਾਂ ਤੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ—
ਯੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ਸਮਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਾਧਸੇ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਃ
—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਗੁਮਾਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਆਨੀਯ ਸਕਲਂ ਸੈਨ੍ਯਮਗ੍ਰੇ ਸ੍ਥਾਪਯ ਸਾਯੁਧਮ੍
ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਕੇ ਖੜਾ ਕਰ।
ਮਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰ ਪਰਿਕृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਵਾਯੁषਃ
ਜਦ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਲਸ਼ਕਰ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੋऽਪਿ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਜਨਃ
ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਮ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਪਿ ਕਰੁਣਾਵਾਕ੍ਯਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਲ ਭੂਰਿਭਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਇਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਗੌਰ੍ਯਾ ਸਮਾਦਿष੍ਟਾ ਵਾਚਂ ਕਪਿਮੁਖੋ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਵਾਂਦਰ-ਮੁਖੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਸੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਸਮਾਕੁਲਃ
ਉਹ ਵੀ ਸਾਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਿਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਹੂਯ ਦੁਰਾਸ਼ਯਃ 1.3.1.10.
ਫਿਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਲਸ਼ਕਰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ।
ਯੁਗਾਂਤਸਮਯੋਦ੍ਵੇਲਚਤੁਰਰ੍ਣਵਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਲਸ਼ਕਰ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਗੌਰੀ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸੈਨ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਗੌਰੀ ਨੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਜੀਬ ਲਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕਪਾਦਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਲਂਬਕਰ੍ਣਪਯੋਧਰਾਃ
ਉਹ ਇਕ ਲੱਤ, ਇਕ ਅੱਖ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਹਂ ਗ੍ਰਸਾਮਿ ਸਕਲਮਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਤਿष੍ਠ ਕੇਵਲਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ।
ਤੇषਾਂ ਕਥਯਤਾਂ ਸ਼ਂਖਂ ਗਣਾਨਾਂ ਯੋਗਿਨੀਗਣੈਃ
ਉਹ ਜਦ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਾਂ ਤਥਾਰੂਪਾਮਾਪਤਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਐਸੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਿਕ—
ਵਵृषੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਦਿਗਨ੍ਤਰਮ੍
ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਰਥਾਨਾਂ ਵਾਰਣੇਂਦ੍ਰਾਣਾਂ ਹਯਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਕੋਟਿਭਿਃ
ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ,
ਮਾਤਰੋ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾ ਡਾਕਿਨ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨੀਗਣਾਃ 1.3.1.10.
ਮਾਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਡਾਕਣੀਆਂ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲੇ—
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृष੍ਟੇਨ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਦੁਰ੍ਜਯੇਨ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਅਜਿਹੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵੀ ਚ ਸਾਯੁਧਾ ਦृष੍ਟਾ ਜ੍ਵਲਂਤੀ ਨਿਹਤਾਸੁਰੈਃ
ਦੇਵੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯਦਾ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਤਪੋ ਭੁਵਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਆਈ,
ਦੁਂਦੁਭਿਃ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਤਵਤੀ ਪਰਾ
ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਆਖਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਅੰਤਵਤੀ ਵੀ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਸृष੍ਟਾ ਚ ਚਾਮੁਂਡਾ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਵਲਯਭੀਪਣਾ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਚੰਡਾ ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਦੇ ਕੰਗਣ ਸਨ।