ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਨੇਮਿਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ੧੩.
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਦਾਯਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਚ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਮੇਨਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਿਰੇ॥ ੧੩.
ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਰੁषਾ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਰੇ ਗृਹੀਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ॥ ੧੩.
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਦੱਸੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਹ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਯਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੧੩.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਲਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਨੇਮਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਭੂਤੋ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿषਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚੈਵ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਮੇਤੋऽਰ੍ਬੁਦਸਂਖ੍ਯਕੈਸ਼੍ਚ ੧੩.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਗਨਮਥ ਜਗਾਹੇ ਮਂਦਮਂਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸੁਰਗਣਸਮੇਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ੧੪.
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਅਸੁਰੈਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਰਹੁਤ੍ਮਂਤਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍ ੧੪.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ ੧੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਹਨਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੋषਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ੧੪.
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਕਰੇਣ ਵਾਮੇਨ ਜਘਾਨ ਲੀਲਯਾ ਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਂ ਹ੍ਯਸੁਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਤਿਤਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਨੈਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ ੧੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ੧੪.
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯੇ ਯੇऽਸੁਰਾ ਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ੧੪.
ਜੋ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਂਜਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਦੇਵਵਦ੍ਵਿਚਰਂਤਿ ਤੇ ੧੪.
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਰਣਂ ਨ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ੇ ਕ੍ਸ਼ਣਭਂਗੁਰਮ੍ ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਨਾਥ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਕੇਵਲਂ ਪਰਮ੍॥ ੧੪.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚਾ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਦਿਓ।
ਤਥੇਤਿ ਦੈਤ੍ਯਪ੍ਰਵਰੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਪਰੇਣ ਪੁਂਸਾ ਪਰਮਾਰ੍ਥਦੇਨ ੧੪.
‘ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ’, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਤਿਆ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਹਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾ ਜਾਤਾ ਹ੍ਯਕਟਕਾਃ ੧੪.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ।
ਤਿਰੋਧਾਨਂ ਗਤਃ ਸਦ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ੧੪.
ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਕ੍ਲੀਬਰੂਪਾਣਾਂ ਭਗ੍ਨਾਨਾਂ ਭੀਤਚੇਤਸਾਮ੍ ੧੪.
ਜੋ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਚੁਕੇ, ਜੋ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਅਰ੍ਥਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਮਹੇਂਦ੍ਰੋ ਦੁਰਾਤਿਕ੍ਰਮਃ ੧੪.
ਮਹੇਂਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਹਨ੍ਯ੍ਮਾਨਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ ੧੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ—
ਯੁਦ੍ਧਹਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵੀਰਾ ਹ੍ਯਸੁਰਾ ਰਣਮਣ੍ਡਲੇ ੧੪.
ਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜੋ ਵਿਰਲੇ ਸੂਰਮੇ ਸਨ—
ਯੇ ਭੀਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚਘਾਤਯਂਤਿ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ ੧੪.
ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪਿ ਵਿਹਿਂਸਨਮ੍ ੧੪.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਕਰ।