ਤਤੋ ਮਹਾਦੈਤ੍ਯਵਰੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸ ਕਲਾਨੇਮਿਃ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਃ ੧੩.
ਫਿਰ, ਮਹਾਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੰਦਾ ਕਲਾਨੇਮੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ,
ਸਿਂਹਾਰੂਢੋ ਦਂਸ਼ਿਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੁਲੇਨ ਹਿ ਸਂਯੁਤਃ ੧੩.
ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਤੀਖੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਇਆ।
ਤੇ ਸਿਂਹਾ ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ ੧੩.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਆਯਾਂਤੀਂ ਦੈਤ੍ਯਸੇਨਾਂ ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਿਂਹਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ ਭਯਮਾਜਗ੍ਮੁਰਤੁਲਂ ਤਦਾ ਧ੍ਯਾਨਪਰਾ ਭਵਨ੍॥ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਉਂਦੀ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਏ।
ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮੋऽਦ੍ਯ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਥਂ ਜੇष੍ਯਾਮ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੧੩.
"ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ?"
ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਾਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਦਃ ੧੩.
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਨਾਰਦ ਆ ਗਿਆ।
ਕਥਿਤਂ ਚ ਮਹੇਂਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਨੇਮੇਸ੍ਤਪੋਬਲਮ੍ ੧੩.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਵਿਨਾ ਵਯਂ ਦੇਵਾ ਅਸ਼ਕ੍ਤਾ ਰਣਮਂਡਲੇ ਤਮਾਲਨੀਲੋ ਵਰਦਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਿਜਯਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ॥ ੧੩.
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਮਾਲ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗੂ ਕਾਲਾ ਤੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਉਸਨੂੰ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਸ੍ਮਰਂਤਃ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਦਮੂਚੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍॥ ੧੩.
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਂਗਲਮ੍ ੧੩.
ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਭਯਭੀਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਨੇਮਿਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਨ੍ ੧੩.
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਧ੍ਯਾਤਃ ਸਂਸ੍ਮृਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤੋ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ ੧੩.
ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਆਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਸ੍ਤਦਾਯਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਜਯਾਯ ਚ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਮੇਨਂ ਦੁਰ੍ਦ੍ਧਰ੍षਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਿਰੇ॥ ੧੩.
ਚੱਕਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਇਆ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਲਨੇਮਿਸ੍ਤਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯਮਾਨੋऽਤਿਰੁषਾ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ ਕਰੇ ਗृਹੀਤਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਂ ਚਕ੍ਰਂ ਚ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ॥ ੧੩.
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਦੱਸੋ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਇਹ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਉਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਿਹ ਚਾਯਾਤੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ ੧੩.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜੰਗ ਲਈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਨੇਮਿਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਭੂਤੋ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਗਵਾਨ੍ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਃ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ।
ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚੇਦਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਃ ੧੩.
ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚ ਵਿषਮਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚੈਵ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ੧੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਠੀਕ।
ਤਥੇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਦੈਤ੍ਯੈਃ ਸਮੇਤੋऽਰ੍ਬੁਦਸਂਖ੍ਯਕੈਸ਼੍ਚ ੧੩.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਉਹ, ਅਣਗਿਣਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਰਜ਼ਾਮੰਦ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਗਨਮਥ ਜਗਾਹੇ ਮਂਦਮਂਦਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸੁਰਗਣਸਮੇਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਜਿਘਾਂਸੁਃ ੧੩.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਮਤੀਵਾਸੀਦਸੁਰੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ ੧੪.
ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ।
ਅਸੁਰੈਰੁਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਰਹੁਤ੍ਮਂਤਂ ਵ੍ਯਦਾਰਯਨ੍ ੧੪.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਰਾਹੂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ਕਲੀਕृਤਾਃ ੧੪.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨਾਹਨਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਰੋषਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ ੧੪.
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਕਰੇਣ ਵਾਮੇਨ ਜਘਾਨ ਲੀਲਯਾ ਤਂ ਕਾਲਨੇਮਿਂ ਹ੍ਯਸੁਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ੧੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਪਤਿਤਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਨੈਰੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯ ਲੋਚਨੇ ੧੪.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ।
ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹਾਬਲਃ ੧੪.
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯੇ ਯੇऽਸੁਰਾ ਹਤਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਅਕ੍ਸ਼ਯਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ੧੪.
ਜੋ ਅਸੁਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਂਜਤੋ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੋਗਾਨ੍ਦੇਵਵਦ੍ਵਿਚਰਂਤਿ ਤੇ ੧੪.
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।